دوپامین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف دوپامین

موارد مصرف تایید شده دوپامین
دوپامین یک کاتکول‌آمین طبیعی است که به عنوان محرک گیرنده‌های آلفا و بتا آدرنرژیک و گیرنده‌های دوپامینرژیک عمل می‌کند. موارد مصرف رسمی آن شامل موارد زیر است:

اصلاح وضعیت همودینامیک در شوک

• دوپامین برای بهبود وضعیت فشار خون، برون‌ده قلبی و خون‌رسانی به بافت‌ها در بزرگسالان و کودکانی که دچار شوک شده‌اند تجویز می‌شود. این شامل شوک ناشی از سکته قلبی، تروما، عفونت‌های شدید خون، جراحی قلب باز و نارسایی کلیوی است. در بالین، اثر دارو به شدت به دوز بستگی دارد؛ دوزهای پایین عمدتاً باعث گشادی عروق کلیوی می‌شوند، دوزهای متوسط قدرت انقباضی قلب را بالا می‌برند و دوزهای بالا باعث تنگ شدن عروق محیطی و افزایش فشار خون می‌شوند.

حمایت از برون‌ده قلبی در نارسایی حاد قلب

• در مواردی که قلب قادر به پمپاژ کافی خون نیست، دوپامین به عنوان یک عامل تقویت‌کننده قدرت انقباضی برای بهبود عملکرد بطن چپ و افزایش حجم ضربه‌ای استفاده می‌شود. پزشک باید پایش دقیق نوار قلب را برای شناسایی آریتمی‌های احتمالی انجام دهد.

موارد مصرف خارج برچسب دوپامین
این موارد شامل کاربردهایی است که در مطالعات بالینی معتبر تأیید شده‌اند اما ممکن است در برچسب رسمی دارو توسط سازمان‌های نظارتی ذکر نشده باشند:

درمان فشار خون پایین در نوزادان و نوزادان نارس

• دوپامین به طور گسترده در بخش‌های مراقبت ویژه نوزادان برای درمان فشار خون پایین که به جایگزینی مایعات پاسخ نداده است، استفاده می‌شود. در این جمعیت، دوپامین اغلب به عنوان خط اول درمان در نظر گرفته می‌شود زیرا به نظر می‌رسد در افزایش فشار خون سیستمیک در نوزادان موثرتر از سایر داروها عمل می‌کند. پزشک باید به دقت دوز را بر اساس وزن نوزاد تنظیم کند تا از تاکی‌کاردی شدید جلوگیری شود.

برادی‌کاردی (کندی ضربان قلب) مقاوم به درمان

• در دستورالعمل‌های احیای پیشرفته قلبی، زمانی که آتروپین در درمان کندی ضربان قلب علامت‌دار موثر واقع نشود، تزریق مداوم دوپامین به عنوان یک گزینه جایگزین برای تحریک ضربان قلب و حفظ فشار خون تا زمان استفاده از ضربان‌ساز (پیسمیکر) توصیه شده است.

نارسایی احتقانی قلب مقاوم به دیورتیک‌ها

• در برخی پروتکل‌های مراقبت ویژه، از دوزهای بسیار پایین دوپامین (معروف به دوز کلیوی) در ترکیب با داروهای ادرارآور برای بهبود جریان خون کلیه و تسهیل دفع ادرار در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی شدید که به درمان‌های معمول پاسخ نمی‌دهند، استفاده می‌شود. با این حال، شواهد علمی در مورد قطعی بودن این اثر در تمام بیماران همچنان مورد بحث است.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• اهمیت پایش مداوم: به دلیل نیمه‌عمر بسیار کوتاه دارو (حدود ۲ دقیقه)، تزریق باید به صورت مداوم و از طریق پمپ تزریق انجام شود. پایش تهاجمی یا غیرتهاجمی فشار خون و ضربان قلب در تمام طول درمان الزامی است.
• خطر نشت دارو به بافت: نشت دوپامین از رگ به بافت‌های اطراف می‌تواند منجر به نکروز و مرگ بافتی شدید شود. در صورت بروز این اتفاق، استفاده از پنتولامین به عنوان پادزهر در ناحیه نشت توصیه می‌شود. ترجیحاً دارو باید از طریق ورید مرکزی تزریق گردد.
• اصلاح حجم خون پیش از شروع: دوپامین نباید پیش از اصلاح کم‌حجمی خون (هایپوولمی) مصرف شود. اگر بیمار دچار کمبود مایعات باشد، شروع دوپامین ممکن است باعث ایسکمی بافتی و آریتمی شود بدون آنکه فشار خون را به طور موثر تثبیت کند.
• تداخل با مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز: در بیمارانی که از این دسته داروهای ضد افسردگی استفاده می‌کنند، اثر دوپامین به شدت تقویت می‌شود و دوز شروع باید به یک‌دهم دوز معمول کاهش یابد تا از بحران فشار خون جلوگیری شود.

مکانیسم اثر دوپامین

دوپامین یک کاتکول‌آمین پیش‌ساز نوراپی‌نفرین است که اثرات آن به شدت به سرعت تزریق و دوز دارو بستگی دارد. مکانیسم عملکرد آن از طریق تحریک گیرنده‌های مختلف به شرح زیر است:

تحریک گیرنده‌های دوپامینرژیک (دوز پایین)

• در دوزهای پایین (معمولا بین 0.5 تا 2 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه)، دارو عمدتاً بر گیرنده‌های دوپامینی در بستر عروق کلیوی، مزانتریک و کرونر اثر می‌گذارد. این عمل باعث گشادی عروق و افزایش جریان خون در این مناطق می‌شود که می‌تواند منجر به افزایش دفع ادرار و سدیم شود.

تحریک گیرنده‌های بتا-1 آدرنرژیک (دوز متوسط)

• در دوزهای متوسط (بین 2 تا 10 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه)، دوپامین گیرنده‌های بتا-1 در عضله قلب را تحریک می‌کند. این اثر باعث افزایش قدرت انقباضی قلب و افزایش حجم ضربه‌ای می‌شود که در نهایت برون‌ده قلبی را بهبود می‌بخشد. در این دوز، اثر بر فشار خون سیستولیک ممکن است مثبت باشد اما ضربان قلب نیز افزایش می‌یابد.

تحریک گیرنده‌های آلفا آدرنرژیک (دوز بالا)

• در دوزهای بالا (بیش از 10 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه)، اثرات آلفا-آدرنرژیک غالب می‌شود. این عمل باعث انقباض عروق محیطی و افزایش مقاومت عروق سیستمیک می‌گردد که منجر به بالا رفتن فشار خون می‌شود. در دوزهای بسیار بالا (بیش از 20 میکروگرم)، انقباض عروق ممکن است جریان خون کلیوی را که در دوزهای پایین بهبود یافته بود، مجدداً کاهش دهد.

فارماکوکینتیک دوپامین

جذب و شروع اثر

• دوپامین به دلیل تخریب سریع در دستگاه گوارش توسط آنزیم‌ها، به صورت خوراکی مصرف نمی‌شود و تنها از طریق تزریق وریدی تجویز می‌گردد. شروع اثر دارو پس از تزریق وریدی بسیار سریع (کمتر از 5 دقیقه) است که آن را برای شرایط اورژانسی ایده‌آل می‌سازد.

توزیع

• این دارو به طور گسترده در بدن توزیع می‌شود اما به میزان قابل توجهی از سد خونی مغزی عبور نمی‌کند. بنابراین، اثرات تزریق وریدی دوپامین عمدتاً بر سیستم قلبی عروقی و محیطی متمرکز است و اثرات مستقیم بر سیستم عصبی مرکزی ندارد.

متابولیسم

• دوپامین با سرعت بسیار زیادی در کبد، کلیه و پلاسما توسط آنزیم‌های مونوآمین اکسیداز و کاتکول-او-متیل ترانسفراز متابولیزه می‌شود. حدود 25 درصد از دوز تزریقی به نوراپی‌نفرین تبدیل شده که بخشی از اثرات فشاری دارو را میانجی‌گری می‌کند.

دفع و نیمه‌عمر

• نیمه‌عمر دوپامین در پلاسما بسیار کوتاه و حدود 2 دقیقه است. به همین دلیل، اثرات دارو بلافاصله پس از قطع تزریق از بین می‌رود. دفع دارو عمدتاً از طریق کلیه‌ها و به صورت متابولیت‌های غیرفعال صورت می‌گیرد. حدود 80 درصد دارو ظرف 24 ساعت از بدن دفع می‌شود.

نکات کاربردی برای مدیریت بالینی پزشکان

• نیاز به پمپ تزریق: به دلیل نیمه‌عمر بسیار کوتاه و تغییرات شدید همودینامیک با تغییرات اندک دوز، استفاده از پمپ تزریق دقیق برای کنترل سرعت انفوزیون الزامی است.
• پایش تهاجمی: در زمان استفاده از دوزهای متوسط تا بالا برای حمایت از فشار خون، پایش مداوم فشار خون شریانی و برون‌ده ادراری توصیه می‌شود.
• اختلافات فردی: پاسخ به دوزهای مختلف در بیماران مختلف متفاوت است. دوز باید بر اساس پاسخ بالینی بیمار (فشار خون و ضربان قلب) تنظیم شود، نه صرفاً بر اساس اعداد تئوریک.
• نارسایی کبدی و کلیوی: به دلیل متابولیسم گسترده و سریع در بافت‌های مختلف، معمولاً تنظیم دوز اختصاصی در نارسایی‌های کلیوی یا کبدی لازم نیست، اما پایش دقیق‌تر پاسخ‌های همودینامیک ضروری است.

منع مصرف دوپامین

موارد منع مصرف دوپامین در بیماری‌ها
دوپامین یک کاتکول‌آمین قدرتمند است که در برخی شرایط بالینی می‌تواند خطرات جدی ایجاد کند. موارد منع مصرف اصلی عبارتند از:

فئوکروموسیتوم

• این مهم‌ترین منع مصرف مطلق برای دوپامین است. در بیماران مبتلا به تومور غده فوق کلیوی که ترشح‌کننده کاتکول‌آمین است، تجویز دوپامین می‌تواند منجر به افزایش ناگهانی و شدید فشار خون شود که خطر سکته مغزی یا مرگ را به همراه دارد.

آریتمی‌های قلبی کنترل نشده

• تجویز دوپامین در بیمارانی که دچار اختلالات ریتم قلبی شدید نظیر فیبریلاسیون بطنی یا تاکی‌کاردی بطنی هستند، ممنوع است. این دارو با تحریک گیرنده‌های بتا-1 می‌تواند آریتمی را تشدید کرده و منجر به ایست قلبی شود.

حساسیت شدید به اجزای دارو

• سابقه واکنش‌های آلرژیک به دوپامین یا مواد جانبی موجود در آن منع مصرف محسوب می‌شود. برخی از فرآورده‌های دوپامین حاوی سولفیت هستند که ممکن است در افراد حساس باعث بروز واکنش‌های شدید تنفسی یا پوستی شود.

انسداد مکانیکی در مسیر خروجی قلب

• در شرایطی که مانعی فیزیکی برای خروج خون از قلب وجود دارد (مانند تنگی شدید دریچه آئورت یا کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک انسدادی)، افزایش قدرت انقباضی قلب توسط دوپامین نه تنها کمکی نمی‌کند بلکه می‌تواند وضعیت همودینامیک بیمار را بدتر کند.

موارد منع مصرف در دوران بارداری و شیردهی
مصرف دوپامین در این دوران حساس، تابع ملاحظات سود به زیان در شرایط اورژانسی است:

دوران بارداری

• دوپامین در رده‌بندی دارویی بارداری در گروهی قرار دارد که مطالعات کافی در انسان برای آن انجام نشده است. منع مصرف مطلقی در شرایطی که جان مادر در خطر است وجود ندارد، اما پزشک باید بداند که دوپامین می‌تواند باعث انقباض عروق رحم و کاهش خون‌رسانی به جنین شود که منجر به هیپوکسی یا زجر جنینی می‌گردد. استفاده از آن تنها در صورتی مجاز است که هیچ جایگزین ایمن‌تری برای نجات جان مادر در دسترس نباشد.

دوران شیردهی

• مشخص نیست که آیا دوپامین در شیر مادر ترشح می‌شود یا خیر. با این حال، به دلیل نیمه‌عمر بسیار کوتاه دارو و استفاده از آن در شرایط بحرانی و بیمارستانی، معمولاً شیردهی در زمان تزریق دارو مطرح نیست. نکته بالینی مهم این است که دوپامین می‌تواند با مهار ترشح پرولاکتین، تولید شیر مادر را به شدت کاهش دهد.

موارد منع مصرف و ملاحظات در کودکان
در حوزه اطفال و نوزادان، دوپامین به طور گسترده استفاده می‌شود اما محدودیت‌های خاصی دارد:

منع مصرف در موارد کمبود حجم خون

• مانند بزرگسالان، در کودکان نیز پیش از اصلاح کامل کم‌حجمی خون نباید از دوپامین استفاده کرد. شروع دارو در کودک دچار کم‌آبی شدید می‌تواند منجر به ایسکمی شدید بافتی و نارسایی کلیه شود.

حساسیت به دوزهای بالا در نوزادان

• در نوزادان نارس، استفاده از دوزهای بالا به دلیل نابالغ بودن سیستم عصبی خودکار و عروق محیطی، با خطر خونریزی داخل مغزی همراه است. بنابراین دوزهای بالا در این رده سنی باید با احتیاط فراوان و تنها در صورت عدم پاسخ به دوزهای متوسط تجویز شود.

نشت دارو و آسیب پوستی

• در کودکان به دلیل ظرافت رگ‌ها، ریسک نشت دارو به بافت‌های اطراف بسیار بالاست. نشت دوپامین در اطفال به سرعت منجر به تخریب گسترده بافت و نکروز می‌شود. در صورت عدم دسترسی به رگ مرکزی، استفاده طولانی‌مدت از رگ‌های محیطی در کودکان توصیه نمی‌شود.

نکات کلیدی و هشدارهای بالینی برای پزشکان

• بیماری‌های عروق محیطی: در بیماران مبتلا به بیماری‌های انسدادی عروق مانند دیابت پیشرفته یا التهاب عروق، تجویز دوپامین می‌تواند منجر به گانگرن و سیاه شدن اندام‌ها شود.
• تداخل با داروهای ضد افسردگی: مصرف همزمان با مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز باعث تقویت شدید اثر دوپامین می‌شود؛ در این موارد شروع دارو با یک‌دهم دوز معمول الزامی است.
• پایش قلبی: تمام بیمارانی که دوپامین دریافت می‌کنند باید تحت پایش مداوم نوار قلب و فشار خون قرار داشته باشند تا در صورت بروز علائم منع مصرف نسبی (مانند افزایش ناگهانی ضربان قلب)، دوز دارو فوراً تعدیل شود.

عوارض جانبی دوپامین

عوارض جانبی قلبی و عروقی
سیستم قلبی عروقی اصلی‌ترین هدف دارو است و بیشترین عوارض در این بخش مشاهده می‌شود:

ضربان قلب نامنظم و آریتمی

• این عارضه در فراوانی‌های مختلف گزارش شده است. آریتمی‌های بطنی و فوق بطنی در حدود ۱ تا ۱۰ درصد بیماران مشاهده می‌شود. در دوزهای بالا، تحریک شدید گیرنده‌های بتا می‌تواند منجر به بروز تپش قلب شدید شود.

تنگی عروق و افزایش فشار خون

• افزایش بیش از حد فشار خون در حدود ۵ درصد موارد گزارش شده است که معمولاً با تنظیم سرعت تزریق قابل کنترل است. با این حال، تنگی عروق محیطی که می‌تواند منجر به کاهش خون‌رسانی به اندام‌ها شود، در دوزهای بالای ۱۰ میکروگرم بسیار شایع‌تر است.

درد قفسه سینه

• درد قلبی ناشی از افزایش نیاز اکسیژن عضله قلب در حدود ۱ تا ۳ درصد بیماران، به‌ویژه در افراد دارای سابقه بیماری عروق کرونر، رخ می‌دهد.

عوارض سیستم عصبی و تنفسی

سردرد

• بروز سردرد ناشی از تغییرات فشار خون و اثرات عروقی در حدود ۲ تا ۵ درصد بیماران گزارش شده است.

تنگی نفس و اختلال تنفسی

• احساس تنگی نفس در حدود ۱ تا ۳ درصد موارد مشاهده می‌شود که ممکن است ناشی از تغییرات همودینامیک یا افزایش بار کاری قلب باشد.

عوارض گوارشی

تهوع و استفراغ

• این عوارض به دلیل تحریک گیرنده‌های دوپامینی در مرکز استفراغ مغز بسیار شایع هستند. تهوع و استفراغ در حدود ۵ تا ۱۵ درصد بیماران گزارش شده است که یکی از شایع‌ترین عوارض غیرقلبی این دارو محسوب می‌شود.

عوارض موضعی و بافتی

نشت بافتی و مرگ بافتی

• اگرچه درصد دقیق آماری آن به دلیل وابستگی به مهارت پرستاری متغیر است، اما نشت دارو به زیر پوست یکی از خطرناک‌ترین عوارض است. در صورت نشت، انقباض شدید عروق موضعی در ۱۰۰ درصد موارد رخ داده و اگر بلافاصله با پادزهر درمان نشود، منجر به مرگ بافتی و سیاه شدن اندام می‌گردد.

سایر عوارض با شیوع کمتر (کمتر از ۱ درصد)

• انقباض عروق کلیوی: در دوزهای بسیار بالا، ممکن است برعکس عمل کرده و باعث کاهش ادرار شود.
• گشاد شدن مردمک چشم: ناشی از تحریک سیستم سمپاتیک.
• سیانوز یا کبودی پوست: ناشی از تنگی شدید عروق محیطی در بیماران بدحال.
• سیخ شدن موهای بدن: ناشی از تحریک گیرنده‌های آلفا آدرنرژیک.

راهنمای مدیریت بالینی برای پزشکان

• پایش مداوم: تمامی عوارض فوق، به‌ویژه آریتمی‌ها و تغییرات فشار خون، نیازمند پایش لحظه‌ای نوار قلب و فشار خون شریانی هستند.
• مدیریت دوز: بسیاری از عوارض قلبی مانند تپش قلب با کاهش اندک دوز (مثلاً ۲ میکروگرم بر کیلوگرم) به سرعت بهبود می‌یابند.
• پیشگیری از نکروز: برای به حداقل رساندن خطر مرگ بافتی، استفاده از ورید مرکزی برای تزریق دوپامین اکیداً توصیه می‌شود.

تداخلات دارویی دوپامین

مشخصات کلی تداخلات:

• سوبسترای MAO
• تشدید هایپرگلیسمی
• تشدید اثرات افزاینده فشارخون
• تداخل با اثر آنالوگ‌های نوراپی‌نفرین رادیونشان شده

تداخلات رده X (پرهیز):

مشتقات ارگوت، بی‌هوش کننده‌های استنشاقی، لوراسیدون

کاهش اثرات داروها توسط دوپامین:

بنزیل پنی‌سیلوئیل پلی لیزین

کاهش اثرات دوپامین توسط داروها:

آلفا 1 بلاکرها، کلوزاپین، اسپیرونولاکتون

افزایش اثرات داروها توسط دوپامین:

دوکسوفیلین، لوراسیدون، سولریامفتول، سمپاتومیمتیک ها

افزایش اثرات دوپامین توسط داروها:

آتوموکستین، برتیلیوم، فراورده‌های حاوی کانابینوئید، کلروپروکائین، کوکائین (موضعی)، مهارکننده‌های COMT، اردافتینیب، مشتقات ارگوت، گوانتیدین، هیالورونیداز، بی‌هوش کننده‌های استنشاقی، لینزولید، مهارکننده‌های مونوآمینواکسیداز، مهارکننده‌های باز جذب نوراپی‌نفرین / سروتونین، تافنوکین، تدیزولید، ضدافسردگی‌های سه حلقه‌ای

تداخلات دارویی دوپامین
مدیریت تداخلات دوپامین در محیط‌های اورژانس و مراقبت‌های ویژه به دلیل اثرات شدید همودینامیک این دارو حیاتی است. تداخلات اصلی شامل موارد زیر است:

مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (تداخل خطرناک)

• داروهایی مانند سلژیلین، فنلزین و ترانیل سیپرومین متابولیسم دوپامین را مهار می‌کنند. از آنجایی که دوپامین توسط این آنزیم اکسید می‌شود، در بیماران تحت درمان با این داروها، اثر دوپامین به شدت (تا ده برابر) تقویت می‌شود. این تداخل می‌تواند منجر به بحران فشار خون، آریتمی‌های کشنده و خونریزی مغزی شود. دوز شروع دوپامین در این افراد باید به یک‌دهم دوز معمول کاهش یابد.

داروهای بیهوشی استنشاقی

• داروهایی مانند هالوتان یا سیکلروپروپان باعث حساس شدن عضله قلب به کاتکول‌آمین‌ها می‌شوند. مصرف همزمان دوپامین با این داروها ریسک بروز آریتمی‌های بطنی و تپش قلب شدید را به شدت افزایش می‌دهد. در این شرایط باید بیمار به دقت تحت مانیتورینگ نوار قلب قرار گیرد.

داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای

• داروهایی نظیر آمی‌تریپتیلین، نورتریپتیلین و ایمی‌پرامین ممکن است پاسخ فشاری به دوپامین را تقویت کنند. این داروها با مهار بازجذب کاتکول‌آمین‌ها، باعث تشدید اثرات قلبی و عروقی دوپامین می‌شوند.

داروهای مسدودکننده بتا و آلفا

• پروپرانولول و متوپرولول: این داروها اثرات تحریکی دوپامین بر قلب را خنثی می‌کنند و ممکن است باعث غلبه اثرات انقباض عروقی آلفا و در نتیجه تنگی شدید عروق محیطی شوند.
• فنتولامین: این دارو اثرات انقباض عروقی دوپامین را مهار می‌کند که البته در درمان نشت بافتی دوپامین به عنوان یک اثر درمانی مثبت استفاده می‌شود.

آلکالوئیدهای ارگوت

• داروهایی مانند ارگوتامین که برای درمان میگرن استفاده می‌شوند، همراه با دوپامین خطر تنگی عروق بسیار شدید و گانگرن (سیاه شدن) اندام‌ها را به دلیل اثر هم‌افزایی در انقباض عروق محیطی افزایش می‌دهند.

​​​​​​​تداخل با غذا
از آنجایی که دوپامین به صورت تزریق وریدی مداوم در شرایط بستری و اورژانسی استفاده می‌شود، تداخل مستقیم با بلع غذا (مشابه داروهای خوراکی) مطرح نیست. با این حال، نکات زیر حائز اهمیت است:

وضعیت متابولیک و اسیدیته خون

• اگرچه غذا تداخل مستقیم ندارد، اما وضعیت تغذیه‌ای بیمار و سطح گلوکز خون بر پاسخ به دوپامین موثر است. همچنین، اثربخشی دوپامین در شرایط اسیدی بودن خون (اسیدوز) به شدت کاهش می‌یابد. پزشک باید پیش از تنظیم دوز، وضعیت اسید و باز بیمار را اصلاح کند.

تداخل در آزمایشات آزمایشگاهی
دوپامین می‌تواند منجر به تغییرات کاذب یا واقعی در برخی شاخص‌های آزمایشگاهی شود که تفسیر آن‌ها برای پزشک مهم است:

تغییرات هورمونی (مهار محورهای غددی)

تزریق مداوم دوپامین می‌تواند منجر به کاهش کاذب در سطوح برخی هورمون‌ها شود:

• هورمون محرک تیروئید: دوپامین ترشح این هورمون را از هیپوفیز سرکوب می‌کند که ممکن است به اشتباه به عنوان کم‌کاری تیروئید ثانویه تفسیر شود.
• پرولاکتین: دوپامین مهارکننده اصلی پرولاکتین است و تزریق آن باعث افت شدید سطح این هورمون در آزمایش می‌شود.
• هورمون رشد: در برخی موارد ممکن است بر ترشح هورمون رشد نیز اثر گذار باشد.

شاخص‌های متابولیک

• قند خون: دوپامین ممکن است باعث افزایش سطح قند خون شود که ناشی از تحریک آزادسازی گلوکز و مهار انسولین در دوزهای بالا است.
• کراتینین و اوره: افزایش جریان خون کلیوی در دوزهای پایین دوپامین می‌تواند منجر به افزایش دفع ادرار و بهبود ظاهری این شاخص‌ها شود، اما این لزوماً به معنای ترمیم بافت کلیه نیست.

تداخلات شیمیایی

• در برخی روش‌های قدیمی آزمایشگاهی، کاتکول‌آمین‌های تزریقی می‌توانستند در اندازه‌گیری اسید اوریک یا کاتکول‌آمین‌های ادراری تداخل ایجاد کرده و نتایج را به طور کاذب بالا نشان دهند.

نکات کاربردی برای مدیریت بالینی

• پایش مداوم: در صورت وجود هرگونه تداخل دارویی، پایش فشار خون شریانی و نوار قلب تنها راه ایمن برای تنظیم دوز است.
• اصلاح محیط داخلی: قبل از قضاوت درباره عدم پاسخ به دوپامین، از اصلاح بودن سطح اکسیژن و تعادل اسید و باز بیمار اطمینان حاصل کنید.
• تداخل در اورژانس: همواره در بیماران با فشار خون بالا یا آریتمی ناگهانی در حین تزریق دوپامین، سابقه مصرف داروهای ضد افسردگی بیمار را بررسی کنید.

هشدار ها دوپامین

هشدارهای جامع و کاربردی دوپامین
تزریق دوپامین در بخش‌های مراقبت ویژه نیازمند پایش مستمر و رعایت هشدارهای جدی زیر است:

خطر نشت بافتی و نکروز

• دوپامین یک داروی منقبض‌کننده قوی عروق است. نشت این دارو به بافت‌های اطراف رگ می‌تواند منجر به انقباض شدید عروق موضعی و مرگ بافتی (نکروز) شود. توصیه اکید بالینی، تزریق از طریق ورید مرکزی است. در صورت استفاده از وریدهای محیطی، باید از رگ‌های بزرگ و مطمئن استفاده شود و محل تزریق هر ساعت چک شود.

جایگزینی حجم خون پیش از شروع درمان

• دوپامین نباید به عنوان جایگزین مایعات در بیماران مبتلا به شوک ناشی از کم‌حجمی خون استفاده شود. پیش از شروع تزریق، باید وضعیت حجم خون بیمار اصلاح شود. شروع دوپامین در بیمار دچار کم‌آبی می‌تواند باعث تشدید ایسکمی در بافت‌های حیاتی نظیر کلیه و روده‌ها شود.

آریتمی‌های قلبی و پایش مداوم

• به دلیل تحریک گیرنده‌های بتا-1، دوپامین می‌تواند باعث افزایش شدید ضربان قلب و بروز آریتمی‌های بطنی و فوق بطنی شود. در بیماران با سابقه سکته قلبی یا ایسکمی، افزایش بار کاری قلب توسط دوپامین ممکن است ناحیه آسیب را گسترش دهد. پایش مداوم نوار قلب و فشار خون شریانی الزامی است.

تداخل با داروهای مهارکننده آنزیم متابولیزه‌کننده

در بیمارانی که داروهای ضد افسردگی از دسته مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز مصرف می‌کنند، متابولیسم دوپامین به شدت کاهش می‌یابد. در این موارد، اثرات فشاری دارو ممکن است تا 10 برابر قوی‌تر ظاهر شود. پزشک باید در این بیماران دوز شروع را به یک‌دهم دوز معمول کاهش دهد.

مسمومیت (اوردوز) و مدیریت درمان
با توجه به نیمه‌عمر بسیار کوتاه دوپامین (حدود 2 دقیقه)، مسمومیت حاد معمولاً ناشی از سرعت بالای تزریق یا اشتباه در محاسبات دوز است.

تظاهرات بالینی مسمومیت

علائم مسمومیت با دوپامین ناشی از تحریک بیش از حد گیرنده‌های آلفا و بتا آدرنرژیک است و شامل موارد زیر می‌شود:

• افزایش شدید و ناگهانی فشار خون (بحران فشار خون).
• ضربان قلب بسیار سریع یا نامنظم.
• درد قفسه سینه ناشی از ایسکمی میوکارد.
• تنگی نفس و احتمال ادم حاد ریوی به دلیل افزایش بار پس از قلب.
• سردرد شدید، تهوع و استفراغ.

پروتکل درمان و اقدامات فوری

مدیریت اوردوز دوپامین به دلیل نیمه‌عمر کوتاه دارو، در اکثر موارد با اقدامات حمایتی سریع انجام می‌شود:

• قطع فوری تزریق: به دلیل سرعت بالای متابولیسم دوپامین، اولین و مهم‌ترین قدم قطع جریان دارو است. در بسیاری از موارد، با قطع تزریق، وضعیت بیمار ظرف چند دقیقه پایدار می‌شود.
• کنترل فشار خون: اگر فشار خون پس از قطع دارو همچنان بالا بماند، استفاده از داروهای مسدودکننده آلفا با اثر کوتاه مدت مانند پنتولامین توصیه می‌شود.
• مدیریت آریتمی: برای کنترل تاکی‌کاردی شدید یا آریتمی‌های بطنی، ممکن است نیاز به استفاده از داروهای مسدودکننده بتا با اثر سریع باشد.
• درمان نشت بافتی: در صورت نشت دارو به بافت، باید 5 تا 10 میلی‌گرم پنتولامین در 10 تا 15 میلی‌لیتر محلول نمکی رقیق شده و در ناحیه نشت به صورت زیرپوستی تزریق شود تا از نکروز جلوگیری گردد.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• محاسبه دقیق دوز: همواره دوز را بر اساس میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه محاسبه کنید و از پمپ‌های تزریق کالیبره شده استفاده نمایید.
• بررسی ادرار: افزایش برون‌ده ادرار همیشه به معنای بهبود عملکرد کلیه نیست؛ گاهی ناشی از اثر مستقیم دوپامین بر عروق کلیوی است و باید در کنار سایر شاخص‌های همودینامیک تفسیر شود.
• آمادگی پادزهر: در بخش‌هایی که دوپامین تزریق می‌شود، همواره آمپول پنتولامین را برای مدیریت احتمالی نشت بافتی در دسترس داشته باشید.

توصیه های دارویی دوپامین

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
مدیریت درمان با دوپامین به دلیل نیمه‌عمر بسیار کوتاه و اثرات شدید بر سیستم قلبی و عروقی، نیازمند دقت و نظارت لحظه‌ای است:

انتخاب مسیر تزریق و پیشگیری از آسیب بافتی

• دوپامین یک داروی محرک و منقبض‌کننده قوی عروق است. توصیه اکید مراجع بین‌المللی این است که دارو ترجیحاً از طریق یک ورید مرکزی بزرگ تزریق شود. در صورت استفاده ناگزیر از وریدهای محیطی، باید از رگ‌های ناحیه گودی آرنج استفاده کرد و محل تزریق به طور مداوم از نظر نشت دارو، رنگ‌پریدگی یا تورم بررسی شود. در صورت نشت، باید بلافاصله تزریق قطع شده و از پادزهر اختصاصی در ناحیه آسیب استفاده شود.

پایش دقیق وضعیت همودینامیک

• با توجه به اینکه اثرات دوپامین به شدت به دوز تزریقی بستگی دارد، پایش مداوم فشار خون شریانی، ضربان قلب و برون‌ده ادراری الزامی است. در دوزهای متوسط تا بالا، پایش تهاجمی فشار خون ارجحیت دارد. پزشک باید آماده باشد تا با کوچک‌ترین تغییر در وضعیت بالینی بیمار یا بروز آریتمی، سرعت تزریق را با استفاده از پمپ‌های هوشمند تعدیل کند.

اصلاح پیش‌نیازهای درمانی

• دوپامین نباید در بیماران دچار کم‌حجمی خون پیش از اصلاح کامل حجم مایعات بدن استفاده شود. همچنین، کارایی دارو در محیط‌های اسیدی خون به شدت کاهش می‌یابد؛ بنابراین پزشک باید پیش از قضاوت درباره پاسخ‌دهی بیمار، از تعادل اسید و باز و سطح اکسیژن‌رسانی بافتی اطمینان حاصل کند.

قطع تدریجی دارو

• قطع ناگهانی تزریق دوپامین، به‌ویژه پس از استفاده طولانی‌مدت یا با دوزهای بالا، می‌تواند منجر به افت شدید و ناگهانی فشار خون شود. توصیه می‌شود دوز دارو به صورت تدریجی و همزمان با پایش دقیق علائم حیاتی کاهش یابد تا پایداری همودینامیک بیمار حفظ شود.

توصیه‌های دارویی بیمار (و همراهان بیمار)
از آنجایی که دوپامین در شرایط اورژانسی و بخش‌های مراقبت ویژه تزریق می‌شود، ارتباط با همراهان بیمار و آموزش علائم هشدار به آن‌ها اهمیت بالایی دارد:

توضیح ضرورت و عملکرد دارو

• به همراهان بیمار توضیح داده شود که این دارو برای حمایت از عملکرد قلب و حفظ فشار خون در شرایط بحرانی تجویز شده است و به صورت مداوم از طریق دستگاه‌های دقیق به بدن تزریق می‌شود. اطمینان داده شود که تیم درمانی به طور لحظه‌ای واکنش‌های بدن را زیر نظر دارند.

گزارش سریع تغییرات موضعی

• اگر بیمار هوشیار است یا همراهی در کنار او حضور دارد، باید آموزش ببیند که هرگونه احساس درد، سوزش، سردی یا تغییر رنگ در محل تزریق وریدی را بلافاصله به پرستار اطلاع دهد. نشت دارو می‌تواند باعث آسیب جدی به پوست و بافت‌های زیرین شود.

اطلاع‌رسانی علائم بالینی به کادر درمان

• همراهان باید بدانند که بروز علائمی نظیر تنگی نفس ناگهانی، احساس تپش قلب شدید، سردرد ضربان‌دار یا تهوع در بیمار، ممکن است ناشی از پاسخ بدن به دارو باشد و باید سریعاً به پزشک یا پرستار بخش اطلاع داده شود.

محدودیت‌های حرکتی

• بیمار و همراهان باید بدانند که در زمان تزریق دوپامین، جابه‌جایی اندامی که رگ در آن قرار دارد باید به حداقل برسد تا از جابه‌جا شدن سوزن و نشت دارو جلوگیری شود. همچنین نباید هیچ‌گونه تغییری در تنظیمات دستگاه‌های تزریق توسط افراد غیرمتخصص ایجاد شود.

نکات کاربردی برای مدیریت بالینی

• تداخلات مهم: پیش از شروع درمان، حتماً سابقه مصرف داروهای ضد افسردگی بیمار (به‌ویژه مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز) بررسی شود، زیرا این داروها اثر دوپامین را به شدت تقویت کرده و خطر بحران فشار خون را به دنبال دارند.
• آمادگی محیطی: در بخش‌هایی که دوپامین تزریق می‌شود، همواره باید داروهای کنترل‌کننده آریتمی و پادزهر نشت بافتی در دسترس سریع کادر درمان باشد.