موارد مصرف تایید شده توراسمایدتوراسماید یک دیورتیک قوی از دسته لوپ دیورتیکها است. مکانیسم اصلی آن مهار سیستم بازجذب سدیم، پتاسیم و کلر در بخش ضخیم صعودی لوله هنله است. این دارو به دلیل فراهمی زیستی بالا و طول عمر طولانیتر در بدن نسبت به سایر داروهای همدسته، در مدیریت حجم مایعات بدن جایگاه ویژهای دارد.
مدیریت ادم ناشی از نارسایی احتقانی قلب
- این دارو برای کاهش تجمع مایعات در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی به کار میرود. جذب خوراکی این دارو بسیار سریع و قابل پیشبینی است و حتی در صورت وجود تورم در جدار روده، جذب آن دچار اختلال جدی نمیشود. دوز شروع معمول ۱۰ یا ۲۰ میلیگرم یک بار در روز است. در صورت عدم پاسخ کافی، دوز را میتوان به صورت پلهای تا حداکثر ۲۰۰ میلیگرم در روز افزایش داد. مطالعات نشان میدهند توراسماید ممکن است علاوه بر دفع مایعات، اثرات مفیدی در کاهش فیبروز بافت قلب داشته باشد.
درمان ادم در نارسایی مزمن کلیوی
- در بیماران کلیوی که توانایی دفع مایعات کاهش یافته است، توراسماید به کنترل ادم کمک میکند. دوز شروع پیشنهادی ۲۰ میلیگرم روزانه است. با توجه به مقاومت به دیورتیکها در بیماران کلیوی، ممکن است نیاز به افزایش تدریجی دوز باشد تا پاسخ ادراری مطلوب حاصل شود. پایداری جذب این دارو در بیماران کلیوی، تنظیم دوز را برای پزشک دقیقتر از سایر داروهای مشابه میکند.
کنترل ادم و آسیت در سیروز کبدی
- توراسماید برای مدیریت مایعات در بیماران کبدی استفاده میشود، اما همیشه باید به عنوان بخشی از یک ترکیب دارویی همراه با داروهای نگهدارنده پتاسیم تجویز گردد. دوز شروع معمول ۵ تا ۱۰ میلیگرم روزانه است. به دلیل حساسیت بالای این بیماران به تغییرات سریع الکترولیتی، هرگونه افزایش دوز باید با پایش دقیق وضعیت هوشیاری برای جلوگیری از بروز کما یا نارسایی مغزی ناشی از بیماری کبد انجام شود.
درمان فشار خون اولیه
- توراسماید در دوزهای پایین به عنوان داروی ضد فشار خون به کار میرود. دوز شروع در این مورد معمولا ۲.۵ تا ۵ میلیگرم روزانه است. اثر کاهش فشار خون کامل این دارو ممکن است تا چند هفته پس از شروع درمان مشاهده نشود. این دوزهای پایین اثرات ادرارآوری شدیدی ندارند و عمدتاً از طریق کاهش مقاومت عروقی عمل میکنند.
موارد مصرف خارج برچسب توراسمایدکاربردهای خارج برچسب شامل مواردی است که در منابع علمی معتبر و تجربه بالینی پزشکان تایید شدهاند، اما ممکن است در برچسب رسمی دارو توسط سازمانهای نظارتی به طور مستقیم ذکر نشده باشند.
درمان فشار خون مقاوم به درمان
- در بیمارانی که فشار خون آنها با وجود مصرف سه داروی همزمان کنترل نشده است، تعویض دیورتیکهای تیازیدی با توراسماید یک استراتژی موثر است. توراسماید به دلیل قدرت دفع سدیم بیشتر و نیمهعمر طولانیتر، میتواند در بیمارانی که دچار حبس مایعات پنهان هستند، مقاومت به درمان را بشکند.
نارسایی حاد کلیوی و اولیگوری
- پزشکان گاهی در محیطهای بیمارستانی از دوزهای بالای توراسماید برای افزایش جریان ادرار در بیماران دچار نارسایی حاد کلیه استفاده میکنند. هدف در اینجا تبدیل وضعیت نارسایی بدون ادرار به وضعیت با ادرار است تا مدیریت مایعات و تعادل الکترولیتها برای تیم درمان آسانتر شود، اگرچه این کار لزوماً زمان نیاز به دیالیز را تغییر نمیدهد.
سندرم نفروتیک
- در موارد ادم شدید ناشی از دفع پروتئین در ادرار، توراسماید به دلیل اتصال پروتئینی بالا و توانایی رسیدن به محل اثر در کلیه، گزینهای قدرتمند برای کاهش ادمهای مقاوم به درمان است. در این بیماران ممکن است نیاز به دوزهای بالاتری نسبت به بیماران قلبی باشد.
ادم ریوی حاد
- در شرایط اورژانسی ادم ریوی، تزریق وریدی توراسماید به سرعت باعث کاهش بار ورودی به قلب از طریق اتساع عروقی و سپس خروج مایعات از بدن میشود. دوز وریدی معمولا معادل دوز خوراکی بیمار در نظر گرفته میشود و شروع اثر آن بسیار سریع است.
ملاحظات بالینی ویژه پزشک - پایش الکترولیتها: بررسی منظم سطح پتاسیم، منیزیم و کلسیم ضروری است. توراسماید نسبت به فوروزماید معمولاً باعث دفع کمتر پتاسیم میشود، اما همچنان خطر کاهش پتاسیم خون وجود دارد.
- عملکرد کلیه: سطح اوره و کراتینین خون باید به صورت دورهای چک شود تا از کمآبی بدن و آسیب کلیوی ناشی از درمان جلوگیری شود.
- ارزیابی حجم: وزن روزانه بیمار و میزان خروجی ادرار دقیقترین شاخص برای تنظیم دوز در محیطهای بالینی است.
