متیل پردنیزولون چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف متیل پردنیزولون

متیل پردنیزولون یک کورتیکواستروئید با قدرت متوسط تا بالا است که به دلیل فعالیت معدنی ناچیز، در مدیریت طیف گسترده‌ای از بیماری‌های التهابی و خودایمنی جایگاه ویژه‌ای دارد.

موارد مصرف تایید شده توسط مراجع قانونی
این موارد شامل بیماری‌هایی است که اثربخشی متیل پردنیزولون در آن‌ها به طور رسمی تایید شده و دارای پروتکل‌های دوزبندی مشخص هستند.

۱. اختلالات غدد درون‌ریز

این دارو در درمان نارسایی ثانویه قشر فوق‌کلیوی کاربرد دارد. همچنین در موارد نارسایی اولیه، متیل پردنیزولون به همراه یک هورمون نگهدارنده نمک تجویز می‌شود. در شرایط حاد مانند شوک ناشی از نارسایی غده فوق‌کلیوی، استفاده وریدی آن حیاتی است.

۲. بیماری‌های روماتیسمی و اسکلتی

به عنوان درمان کمکی برای عبور از فاز حاد در بیماری‌های زیر استفاده می‌شود:

• آرتریت روماتوئید و آرتریت پسوریاتیک.
• اسپوندیلیت آنکیلوزان.
• لوپوس اریتماتوز سیستمیک.
• کاردیت روماتیسمی حاد.
• التهاب مفاصل و تاندون‌ها که به درمان‌های اولیه پاسخ نداده‌اند.

۳. بیماری‌های پوستی شدید

در موارد زیر که فرآیندهای التهابی پوست گسترده هستند تجویز می‌شود:

• پمفیگوس.
• سندرم استیونز جانسون.
• درماتیت لایه‌لایه شونده.
• پسوریازیس شدید.

۴. وضعیت‌های آلرژیک و حساسیتی

برای کنترل شرایط آلرژیک ناتوان‌کننده که با روش‌های معمول درمان نمی‌شوند:

• آسم برونشیال.
• التهاب پوست ناشی از تماس با مواد حساسیت‌زا.
• واکنش‌های شدید به داروها.
• ورم حاد و غیرعفونی حنجره.

۵. بیماری‌های چشمی

در فرآیندهای التهابی و آلرژیک شدید چشم که لایه‌های مختلف را درگیر می‌کند:

• التهاب عصب بینایی.
• ایریت و ایریدوسیکلیت.
• کوریورتینیت.

۶. بیماری‌های تنفسی

• سارکوئیدوز علامت‌دار.
• پنومونی ناشی از آسپراسیون.
• سندرم لوفلر که با روش‌های دیگر قابل کنترل نیست.

موارد مصرف خارج برچسب
این موارد بر اساس شواهد علمی و تجربه بالینی متخصصان در منابع معتبر جهانی ذکر شده‌اند، هرچند ممکن است در برگه راهنمای رسمی دارو قید نشده باشند.

۱. حملات حاد اسکلروز چندگانه (ام‌اس)

• اگرچه در برخی منابع به عنوان مورد تایید شده ذکر می‌شود، اما استفاده از پالس‌های بسیار بالای وریدی (۱۰۰۰ میلی‌گرم روزانه به مدت ۳ تا ۵ روز) به عنوان استاندارد طلایی برای کاهش سریع التهاب عصب و ادم در حملات حاد ام‌اس شناخته می‌شود. این کار با هدف تسریع بهبودی عملکردی انجام می‌گیرد.

۲. آسیب‌های حاد نخاعی

• در گذشته استفاده از دوزهای بسیار بالا در ۸ ساعت اول پس از آسیب غیرنافذ نخاعی بسیار رایج بود. امروزه پزشکان بر اساس ارزیابی سود به زیان (به دلیل خطر عفونت و خونریزی گوارشی)، ممکن است از پروتکل ۲۴ ساعته برای بهبود پیامدهای عصبی در بیماران منتخب استفاده کنند.

۳. سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS)

• در مراحل اولیه یا میانی این سندرم، دوزهای متوسط متیل پردنیزولون برای کاهش التهاب فیبروتیک ریه و بهبود اکسیژن‌رسانی به کار می‌رود. پزشکان باید مراقب باشند که شروع درمان معمولاً قبل از روز چهاردهم بیماری موثرتر است.

۴. شوک سپتیک مقاوم

• در بیمارانی که دچار شوک عفونی هستند و فشار خون آن‌ها با جایگزینی مایعات و داروهای منقبض‌کننده عروق به حد مطلوب نمی‌رسد، دوزهای پایین متیل پردنیزولون (به صورت تزریق مداوم یا دوزهای منقطع) برای بازگرداندن حساسیت عروقی به کاتکول‌آمین‌ها استفاده می‌شود.

۵. بیماری‌های التهابی روده (کرون و کولیت)

• در موارد حملات بسیار شدید که بیمار نیاز به بستری دارد، تزریق وریدی متیل پردنیزولون برای القای فروکش بیماری و کنترل التهاب جدار روده قبل از شروع درمان‌های نگهدارنده استفاده می‌شود.

۶. پیشگیری از تهوع ناشی از شیمی‌درمانی

• در رژیم‌های درمانی خاص، متیل پردنیزولون به همراه سایر داروهای ضدتهوع برای کنترل استفراغ تأخیری در بیماران سرطانی به کار می‌رود.

۷. هپاتیت الکلی شدید

• در بیمارانی که بر اساس شاخص‌های آزمایشگاهی در خطر بالای مرگ‌ومیر هستند، این دارو برای کاهش التهاب کبد و بهبود بقا تجویز می‌شود، مشروط بر اینکه عفونت فعالی وجود نداشته باشد.

نکات کلیدی برای پزشکان

• اثر ضدالتهابی: متیل پردنیزولون حدود ۵ برابر قوی‌تر از هیدروکورتیزون است.
• پایش گلوکز: به دلیل تحریک تولید قند در کبد، پایش دقیق قند خون در تمامی بیماران (حتی غیردیابتی) در زمان مصرف دوزهای بالا الزامی است.
• نارسایی کلیه: این دارو نیاز به تعدیل دوز در بیماران با نارسایی کلیوی ندارد، اما در نارسایی کبد به دلیل کاهش متابولیسم باید با احتیاط مصرف شود.

مکانیسم اثر متیل پردنیزولون

متیل پردنیزولون یک گلوکوکورتیکوئید سنتتیک است که اثرات ضدالتهابی و سرکوب‌کننده ایمنی بسیار قوی دارد. مکانیسم عمل آن در دو سطح کلی قابل بررسی است:

۱. اثرات ژنومیک (از طریق هسته سلول):

• این دارو با عبور از غشای سلولی به گیرنده‌های اختصاصی گلوکوکورتیکوئید در سیتوپلاسم متصل می‌شود. کمپلکس دارو-گیرنده وارد هسته سلول شده و به توالی‌های خاصی از دی‌ان‌ای متصل می‌گردد. این اتصال باعث القای سنتز پروتئین‌های ضدالتهابی و همزمان مهار رونویسی ژن‌های مربوط به فاکتورهای پیش‌التهابی می‌شود. نتیجه این فرآیند کاهش تولید سیتوکین‌ها و آنزیم‌های مخرب بافتی است.

۲. اثرات غیرژنومیک و سلولی:

• متیل پردنیزولون باعث کاهش نفوذپذیری عروق در محل التهاب می‌شود که از خروج مایعات و ایجاد ادم جلوگیری می‌کند. همچنین، این دارو با مهار فعالیت و مهاجرت گلبول‌های سفید خون (مانند نوتروفیل‌ها و ماکروفاژها) به بافت آسیب‌دیده، پاسخ ایمنی را سرکوب کرده و از تخریب بافتی در بیماری‌های خودایمنی جلوگیری می‌نماید. این دارو نسبت به کورتون‌های قدیمی، فعالیت نگهدارنده نمک و آب بسیار کمتری دارد.

فارماکوکینتیک متیل پردنیزولون

جذب دارو:

• پس از مصرف خوراکی، متیل پردنیزولون به سرعت و به میزان زیادی (حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد) از دستگاه گوارش جذب می‌شود. غلظت بیشینه در خون معمولاً بین ۱ تا ۲ ساعت پس از مصرف خوراکی حاصل می‌گردد. در صورت تزریق عضلانی به صورت استات، جذب دارو کندتر انجام شده و اثرات درمانی برای چندین روز تا هفته باقی می‌ماند، در حالی که تزریق وریدی بلافاصله سطح خونی بالایی ایجاد می‌کند.

توزیع در بافت‌ها:

• این دارو به طور گسترده در بافت‌های بدن توزیع می‌شود. متیل پردنیزولون به راحتی از سد خونی-مغزی عبور کرده و همچنین در شیر مادر ترشح می‌شود. حدود ۷۷ درصد دارو در خون به پروتئین‌های پلاسما (عمدتاً آلبومین و ترانس‌کورتین) متصل می‌گردد.

متابولیسم و تغییرات بیوشیمیایی:

• متابولیسم اصلی این دارو در کبد و از طریق آنزیم‌های سیستم سیتوکروم رخ می‌دهد. فرآیندهای متابولیکی شامل اکسیداسیون و کاهش است که منجر به تشکیل متابولیت‌های غیرفعال می‌شود. در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی، سرعت متابولیسم دارو کاهش یافته و ممکن است اثرات سمی بروز کند.

دفع و نیمه‌عمر:

• نیمه‌عمر این دارو در خون حدود ۲.۳ تا ۳.۵ ساعت است، اما نکته مهم بالینی این است که نیمه‌عمر بیولوژیک آن (اثر در بافت‌ها) بسیار طولانی‌تر بوده و بین ۱۸ تا ۳۶ ساعت متغیر است. دفع دارو عمدتاً از طریق کلیه‌ها و به صورت متابولیت‌های دفعی در ادرار صورت می‌گیرد. مقدار کمی از دارو نیز از طریق مدفوع دفع می‌شود.

نکات کلیدی برای پزشکان در بالین

• زمان‌بندی دوز: با توجه به نیمه‌عمر بیولوژیک ۱۸ تا ۳۶ ساعته، در بسیاری از شرایط التهابی، تجویز یک بار در روز (ترجیحاً صبح‌ها مطابق با ریتم طبیعی بدن) برای کاهش سرکوب محور فوق‌کلیوی توصیه می‌شود.
• نارسایی کلیوی: برخلاف بسیاری از داروها، پاکسازی کلیوی متیل پردنیزولون در بیماران با نارسایی کلیه تغییر چشمگیری نمی‌کند، بنابراین معمولاً نیازی به تعدیل دوز در این بیماران بر اساس عملکرد کلیه نیست.
• تداخلات آنزیمی: داروهایی که آنزیم‌های کبدی را القا می‌کنند (مانند برخی داروهای ضدتشنج) می‌توانند سرعت متابولیسم متیل پردنیزولون را افزایش داده و اثر درمانی آن را کاهش دهند.

منع مصرف متیل پردنیزولون

موارد منع مصرف در بیماری‌ها و شرایط خاص
تجویز متیل پردنیزولون در برخی شرایط بالینی می‌تواند منجر به عوارض تهدیدکننده زندگی شود. پزشک باید پیش از تجویز، تاریخچه کامل بیمار را بررسی نماید.

عفونت‌های قارچی سیستمیک

• این دارو به دلیل سرکوب شدید سیستم ایمنی، در بیمارانی که دچار عفونت‌های قارچی در کل بدن هستند، مطلقاً منع مصرف دارد؛ زیرا می‌تواند باعث انتشار غیرقابل کنترل عفونت شود.

حساسیت مفرط

• افرادی که سابقه واکنش‌های آلرژیک شدید به متیل پردنیزولون یا هر یک از اجزای فرمولاسیون آن را دارند، نباید این دارو را دریافت کنند.

تزریق واکسن‌های زنده

• در بیمارانی که دوزهای سرکوب‌کننده ایمنی از این دارو دریافت می‌کنند، تزریق واکسن‌های زنده یا زنده ضعیف شده ممنوع است. این کار می‌تواند منجر به بروز بیماری ناشی از واکسن شود.

مالاریا مغزی

• مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از استروئیدها در این نوع خاص از مالاریا نه تنها سودی ندارد، بلکه با بدتر شدن پیامدها همراه است.

کراتیتیس ناشی از هرپس سیمپلکس چشمی

• در صورت وجود این عفونت ویروسی در چشم، مصرف کورتون‌ها ممکن است باعث سوراخ شدن قرنیه شود.

هشدار در بیماری‌های خاص:

• در بیماران مبتلا به فشار خون بالا، زخم معده فعال، پوکی استخوان شدید و نارسایی قلبی احتقانی، دارو باید با احتیاط فراوان و تنها در صورت برتری قطعی سود بر زیان تجویز شود.

موارد منع مصرف و ملاحظات در بارداری و شیردهی
استفاده از متیل پردنیزولون در این دوران حساس نیازمند ارزیابی دقیق بالینی است:

بارداری

•  عبور از جفت: متیل پردنیزولون از جفت عبور می‌کند. اگرچه شواهد قطعی مبنی بر نقص‌های مادرزادی عمده در انسان محدود است، اما برخی مطالعات به افزایش اندک خطر شکاف لب یا کام در صورت مصرف در سه ماهه اول اشاره کرده‌اند.

• نارسایی آدرنال نوزاد: نوزادانی که مادرانشان در دوران بارداری دوزهای بالای کورتون دریافت کرده‌اند، باید به دقت از نظر علائم نارسایی غده فوق‌کلیوی پایش شوند.
• تاخیر رشد: مصرف طولانی‌مدت ممکن است منجر به کاهش وزن نوزاد هنگام تولد یا تاخیر در رشد داخل رحمی شود.

شیردهی

• ترشح در شیر: متیل پردنیزولون در شیر مادر ترشح می‌شود. در دوزهای پایین، معمولاً خطر عمده‌ای نوزاد را تهدید نمی‌کند.
• اثر بر رشد نوزاد: دوزهای بالای سیستمیک ممکن است باعث سرکوب تولید کورتون طبیعی در بدن نوزاد شده و با رشد او تداخل ایجاد کند.
• توصیه بالینی: توصیه می‌شود در صورت نیاز به دوزهای بالا، مادر حداقل ۳ تا ۴ ساعت پس از مصرف دارو از شیردهی خودداری کند تا سطح دارو در شیر به حداقل برسد.

موارد منع مصرف و هشدارهای ویژه در کودکان
تجویز متیل پردنیزولون در کودکان چالش‌های بالینی خاصی به همراه دارد:

مهار رشد طولی

• یکی از مهم‌ترین موارد منع مصرف طولانی‌مدت در کودکان، مهار صفحه رشد و ایجاد کوتاهی قد است. رشد کودک باید به صورت دوره‌ای و با دقت ترسیم و پایش شود.

عوارض روان‌پزشکی

• کودکان نسبت به بزرگسالان در برابر تغییرات خلقی، تحریک‌پذیری و رفتارهای غیرطبیعی ناشی از استروئیدها حساس‌تر هستند.

افزایش فشار داخل جمجمه

• گزارش‌هایی از بروز فشار داخل جمجمه خوش‌خیم در کودکان پس از کاهش دوز یا قطع دارو وجود دارد.

عفونت‌های خطرناک

• بیماری‌هایی مانند آبله‌مرغان و سرخک در کودکان تحت درمان با متیل پردنیزولون می‌تواند بسیار شدید و حتی مرگبار باشد. اگر کودک در معرض این ویروس‌ها قرار گرفت، اقدامات ایمنی غیرفعال (ایمونوگلوبولین) باید فوراً در نظر گرفته شود.

تزریق در نوزادان نارس

• فرم‌های تزریقی حاوی بنزیل الکل نباید در نوزادان نارس استفاده شود، زیرا می‌تواند منجر به سندرم تنفسی کشنده شود.

نکات نهایی برای پزشک
در صورت ضرورت مصرف در موارد فوق، پزشک باید کمترین دوز موثر را برای کوتاه‌ترین زمان ممکن تجویز نماید. پایش فشار خون، قند خون و وضعیت عفونی بیمار در تمامی گروه‌های حساس الزامی است.

عوارض جانبی متیل پردنیزولون

عوارض جانبی این دارو بر اساس سیستم‌های بدن و میزان شیوع به شرح زیر است:

عوارض غدد و متابولیک (شایع‌ترین بخش)

• افزایش قند خون: این عارضه در ۳۰ تا ۶۰ درصد بیماران مشاهده می‌شود، به ویژه در افرادی که زمینه دیابت یا عدم تحمل گلوکز دارند.
• سرکوب محور فوق‌کلیوی: در صورت مصرف بیش از دو هفته، در بیش از ۵۰ درصد بیماران درجاتی از سرکوب مشاهده می‌شود.
• ظاهر کوشینگویید (مانند گرد شدن صورت و تجمع چربی در پشت گردن): در مصرف طولانی‌مدت (بیش از یک ماه) در ۱۰ تا ۱۵ درصد بیماران بروز می‌کند.
• اختلالات قاعدگی: در حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از زنان در سنین باروری گزارش شده است.

۲. عوارض اسکلتی و عضلانی

• پوکی استخوان: در درمان‌های طولانی‌مدت، تا ۳۰ تا ۵۰ درصد بیماران ممکن است دچار کاهش تراکم استخوان یا شکستگی‌های پاتولوژیک شوند.
• ضعف و تحلیل عضلانی: در ۱۰ تا ۱۵ درصد بیماران، به ویژه در دوزهای بالا، رخ می‌دهد.
• نکروز آسپتیک استخوان (عمدتاً سر استخوان ران): عارضه‌ای جدی که در ۱ تا ۵ درصد مصرف‌کنندگان طولانی‌مدت دیده می‌شود.

۳. عوارض روان‌پزشکی و اعصاب

• اختلالات خواب (بی‌خوابی): در ۱۵ تا ۴۰ درصد بیماران، به ویژه در ابتدای درمان، گزارش شده است.
• تغییرات خلقی (سرخوشی یا افسردگی): در ۵ تا ۲۰ درصد بیماران مشاهده می‌شود.
• روان‌پریشی ناشی از استروئید: عارضه شدیدی که در ۱ تا ۳ درصد بیماران (عمدتاً با دوزهای بسیار بالا) رخ می‌دهد.

۴. عوارض گوارشی

• افزایش اشتها و وزن: بسیار شایع بوده و در بیش از ۷۰ درصد بیماران دیده می‌شود.
• سوءهاضمه و ناراحتی معده: در ۱۰ تا ۲۵ درصد بیماران بروز می‌کند.
• زخم معده و خونریزی گوارشی: در کمتر از ۲ درصد بیماران (در صورت عدم مصرف همزمان با داروهای ضدالتهاب دیگر) رخ می‌دهد.

۵. عوارض پوستی و ایمنی

• نازک شدن پوست و ایجاد کبودی: در ۲۰ تا ۴۰ درصد مصرف‌کنندگان مزمن دیده می‌شود.
• آکنه ناشی از استروئید: در ۱۰ تا ۱۵ درصد بیماران، به ویژه نوجوانان، شایع است.
• تأخیر در بهبود زخم: در ۵ تا ۱۰ درصد موارد گزارش شده است.
• افزایش خطر عفونت‌های ثانویه: بسته به دوز، در حدود ۵ تا ۱۵ درصد بیماران دیده می‌شود.

۶. عوارض چشمی

• افزایش فشار داخل چشم: در ۱۵ تا ۴۰ درصد افرادی که بیش از چندین هفته دارو مصرف می‌کنند رخ می‌دهد.
• کاتاراکت (آب مروارید زیرکپسولی): در ۱۰ تا ۳۰ درصد بیماران تحت درمان طولانی‌مدت (بیش از یک سال) گزارش شده است.

۷. عوارض قلبی و عروقی

• افزایش فشار خون: در ۱۰ تا ۲۰ درصد بیماران به دلیل احتباس آب و نمک رخ می‌دهد.
• ادم محیطی (تورم دست و پا): در حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد موارد مشاهده می‌شود.

نکات کلیدی بالینی برای مدیریت عوارض

• پایش مداوم: پزشک باید در هر ویزیت، فشار خون، وزن و سطح قند خون بیمار را کنترل کند.
• غربالگری استخوان: در بیماران تحت درمان مزمن، انجام سنجش تراکم استخوان در فواصل منظم الزامی است.
• توصیه غذایی: به بیماران توصیه شود رژیم غذایی کم‌نمک و سرشار از پتاسیم و پروتئین داشته باشند تا برخی از عوارض متابولیک و عضلانی تعدیل شود.
• معاینات چشمی: برای بیمارانی که بیش از ۶ هفته تحت درمان هستند، ارجاع به چشم‌پزشک جهت بررسی فشار چشم توصیه می‌شود.

تداخلات دارویی متیل پردنیزولون

مشخصات کلی تداخلات: 

• سوبسترای 11- بتا- هیدروکسی استروئید دهیدروژناز تیپ 1 
• سوبسترای CYP3A4 
• اثر بر نتایج تست تشخیصی هورمون رشد 
• افزایش خطر خونریزی یا آسیب به مخاط دستگاه گوارش 
• تشدید هایپرگلایسمی 
• تشدید اثرات افزاینده فشارخون 
• تشدید هیپوکالمی 
• تشدید اثرات سرکوب‌کننده سیستم ایمنی 
• کاهش آستانه تشنج 

تداخلات رده X (پرهیز): 

آلدسلوکین، ب.ث.ژ (تزریق در مثانه)، کلادریبین، کانیواپتان، دسموپرسین، دیسولفیرام، ایندیوم 111 کاپرومب پندتید، ماسیمورلین،متوتریمپرازین، میفامورتید، میفپریستون، روکسولیتینیب(موضعی)، ناتالیزومب، پیمکرولیموس، تاکرولیموس (موضعی)، تالیموژنلاهرپارپوک، ترتوموتاید، اپاداکتینیب، سکنیدازول، واکسن‌های زنده

تداخلات ماژور:

داروهای NSAIDs،‌آلدسلوکین، آمتولمتین، فلورکینولون‌ها، بمیپارین،بوپروپیون، کولین سالیسیلات، کلونیگزین،کوبیسیستات،کوپر سالیسیلات، دیفلونیسال، دی‌پایرون،دروکسیکام، اتودولاک، 
، اتوفنامات، فلبیناک، فپرادینول، فپرازون، فلوفنامیک اسید، فلومکوئین،ماسیمورلین، منیزیم سالیسیلات، مکلوفنامات،مورنیفلومات، نابومتون، نادروپارین، 
نیفلومیک اسید، نیمسولاید، نیرماترلویر، اوکساپروزین، اکسی‌فن‌بوتازون، فنیل‌بوتازون، پروگلومتاسین، پروپیفنازون،پروکوازون، ریتوناویر، سالیسیلیک‌اسید، سالسالات، سارگراموستیم، سجسترون، سدیم سالیسیلات،سولفوسالیسیلیک‌اسید، سولینداک، تلاپرویر، تولمتین، وریکونازول

تداخلات متوسط: 

آسنوکومارول، استیل سالیسیکوم‌اسیدوم، واکسن آدنوویروس زنده، آلکورونیوم، گلیسیریزین، واکسن آنتراکسادزوربد، اپرپیتانت، آسپرین، آتازاناویر، آتراکوریوم، آرانوفین، کاربامازپین، واکسن‌های زنده، سیزاتراکوریوم،کلاریترومایسین، سیکلوسپورین، دالفوپریستین، دیکومارول، دیلتیازم، دی‌پتاسیم گلیسیریزات، دوکساکوریوم،اکیناسه، اریترومایسین، فلوئیندیون، فوس‌اپرپیتانت، فوس‌فنی‌توئین، گالامین، گلیسرول فنیل‌بوتیرات، واکسن هپاتیتآ، واکسن هموفیلوس ب، گلیسیریزا گلابرا، گلیسیریزیک اسید، هگزافلورنیوم، ایندیناویر، انواع واکسن آنفولانزا،انفلوئنزیوم، انسولین(انواع)، لیکوریک(انواع ریشه، عصاره و…)، لورازیدون، واکسن مننگوکوک، ما هوآنگ،متوکورین، متوکورین، میبفرادیل، میواکوریوم، نفازودون، نلفیناویر، پان‌کورونیوم، واکسن های پنوموکوک، واکسنهاری، باربیتورات‌ها، فنی‌تویین، پیپکورونیوم، واکسن پولیوویروس، پریمیدون، کوئینوپریستین، ریفامپین،روکورونیوم بروماید، سایبوکو-تو، ساکیناویر، تلسترومایسین، تستوسترون، توکسوئید تتانوس، ترتینوئین،توبوکورارین، وکورونیوم، وارفارین، واکسن تب زرد

کاهش اثرات داروها توسط متیل پردنیزولون: 

آلدسلوکین، داروهای ضد دیابت، آکسیکابتاژن سیلوسل، ب.ث.ژ (تزریق در مثانه)، کلسی‌تریول (سیستمیک)، تست پوستی کوکسیکوئیدایمیت، کورتیکورلین، کوزینتروپین، انواع واکسن کووید۱۹، گالیوم۶۸دوتاتات، آنالوگ هورمون رشد، سیکلوسپورین (سیستمیک)،هیالورونیداز، ایندیوم 111 کاپرومب پندتید، واکسن‌های آنفولانزا، لوتتیوم۱۷۷دوتاتات، ایزونیازید، ماسیمورلین، میفامورتید، نیوولومب،واکسن‌هاری، پیدوتیمود، سالیسیلات ها، سیپولوسل-تی، سوماتروپین، تاکرولیموس (موضعی)، ترتوموتید، تیزاجنلکلوسل، داروهای اختلالچرخه اوره، واکسن ها (زنده)، واکسن ها (غیرفعال) 

کاهش اثرات متیل پردنیزولون توسط داروها: 

آنتی‌اسیدها، عوامل کمپلکس ساز اسیدهای صفراوی، القاکننده‌های CYP3A4 (متوسط و قوی)، دابرافنیب، دفراسیروکس، اکیناسه،انزالوتامید، اردافتینیب، ایووسیدنیب، میفپریستون، میتوتان، ساریلومب، سیلتوکسیمب، توسیلیزومب، آنالوگ هورمون رشد

افزایش اثرات داروها توسط متیل پردنیزولون: 

آبرسیتینیب، مهارکننده‌های استیل کولین استراز، آمفوتریسین بی، آندروژن ها، باریستینیب، فرآورده‌های ب ث ژ، کلادریبین،سیکلوسپورین (سیستمیک)، دفراسیروکس، دسیرودین، دسموپرسین، اینبیلیزومب، اوکرلیزومب، اوفاتومومب، پلی‌متیل‌متاکریلات،فکسینیدازول، فینگولیمود، لفلونامید، دیورتیک های لوپ، ناتالیزومب، نیکوراندیل، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (غیراختصاصی واختصاصی COX2)، کینولون ها، ریتودرین، سارگراموستیم، سوکسینیل کولین، تاکرولیموس موضعی، تالیموژن لاهرپارپوک، سیپونیمود،دیورتیک های تیازیدی و شبه تیازیدی، توفاسیتینیب، اپاداکتینیب، واکسن ها (زنده)، آنتاگونیست های ویتامین کا

افزایش اثرات متیل پردنیزولون توسط داروها: 

اپرپیتانت، کلادریبین، کلوفازیمین، کانیواپتان، سیکلوسپورین(سیستمیک)، مهارکننده‌های CYP3A4 (متوسط و قوی)، دنوزومب،دیلتیازم، دوولیزیب، اردافتینیب، مشتقات استروژن، فوس اپرپیتانت، فوس نوتپیتانت، فوزیدیک اسید (سیستمیک)، فکسینیدازول،لیکوریک، ایدلالیزیب، اینداکاترول، لاروترکتینیب، میفپریستون، نوتپیتانت، داروهای مسدودکننده عصبی – عضلانی (غیر دپلاریزه)،اوکرلیزومب، پالبوسیکلیب، پیمکرولیموس، روفلومیلاست، سالیسیلات ها، سیمپرویر، استریپنتول، تاکرولیموس (موضعی)، تراستوزومب ،مدولاتور گیرنده‌های S1P، ضدالتهاب‌های غیر استروئیدی موضعی

تداخلات دارویی متیل پردنیزولون
تداخلات این دارو عمدتاً به دلیل تأثیر بر آنزیم‌های کبد و تغییر در تعادل الکترولیت‌ها رخ می‌دهد. در اینجا لیست مهم‌ترین تداخلات با نام فارسی داروها و نوع تداخل آورده شده است:

• داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (مانند آسپیرین، ایبوپروفن، دیکلوفناک و ناپروکسن): مصرف همزمان باعث افزایش چشمگیر خطر ایجاد زخم‌های گوارشی و خونریزی‌های پنهان در دستگاه گوارش می‌شود.
• داروهای ضددیابت (مانند متفورمین، گلی‌بنکلامید و انسولین): متیل پردنیزولون باعث افزایش قند خون می‌شود و اثر این داروها را کاهش می‌دهد؛ لذا نیاز به تنظیم مجدد دوز داروهای دیابت وجود دارد.
• داروهای ضدانعقاد (مانند وارفارین): متیل پردنیزولون می‌تواند پاسخ بدن به وارفارین را تغییر دهد. در برخی موارد باعث کاهش و در برخی دیگر باعث افزایش اثر ضدانعقادی می‌شود، بنابراین پایش شاخص‌های انعقادی الزامی است.
• داروهای ضدتشنج (مانند فنی‌توئین، فنوباربیتال و کاربامازپین): این داروها باعث افزایش متابولیسم متیل پردنیزولون در کبد می‌شوند که نتیجه آن کاهش سطح خونی و کاهش اثربخشی کورتون است.
• آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید (مانند اریترومایسین و کلاریترومایسین): این داروها سرعت دفع متیل پردنیزولون را کاهش داده و خطر بروز عوارض جانبی کورتون را افزایش می‌دهند.
• داروهای ضدقارچ (مانند کتوکونازول و ایتراکونازول): این داروها به شدت متابولیسم متیل پردنیزولون را مهار کرده و می‌توانند سطح خونی آن را تا چندین برابر افزایش دهند.
• داروهای کاهش‌دهنده پتاسیم (مانند فورزماید، هیدروکلروتیازید و آمفوتریسین بی): مصرف همزمان خطر دفع شدید پتاسیم و بروز آریتمی‌های قلبی را به دنبال دارد.
• داروهای مهارکننده آنزیم کولین‌استراز (مانند پیریدوستیگمین): در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس، مصرف همزمان می‌تواند باعث ضعف شدید عضلانی شود.
• واکسن‌های زنده (مانند واکسن سرخک، سرخجه و فلج اطفال خوراکی): به دلیل سرکوب سیستم ایمنی توسط متیل پردنیزولون، واکسیناسیون می‌تواند منجر به بروز بیماری ناشی از واکسن یا عدم ایجاد ایمنی در بدن شود.

تداخل با غذا و رژیم غذایی
رژیم غذایی بیمار در طول درمان با متیل پردنیزولون بر اثربخشی و کاهش عوارض آن بسیار مؤثر است:

• آب گریپ‌فروت: این میوه می‌تواند آنزیم‌های مسئول متابولیسم متیل پردنیزولون را مهار کرده و باعث تجمع دارو در بدن و افزایش سمیت شود.
• نمک و سدیم: متیل پردنیزولون باعث احتباس سدیم و آب می‌شود. مصرف زیاد نمک در طول درمان منجر به افزایش شدید فشار خون و ادم محیطی می‌گردد.
• پتاسیم: به دلیل دفع پتاسیم توسط این دارو، بیمار باید رژیم غذایی سرشار از پتاسیم (مانند موز و سبزیجات) داشته باشد تا از ضعف عضلانی و مشکلات قلبی جلوگیری شود.
• کلسیم و ویتامین دی: متیل پردنیزولون جذب کلسیم را کاهش می‌دهد. مصرف همزمان لبنیات یا مکمل‌ها برای جلوگیری از پوکی استخوان ضروری است.
• کافئین: مصرف زیاد قهوه و چای به دلیل تحریک ترشح اسید معده، خطر بروز آسیب‌های گوارشی ناشی از کورتون را افزایش می‌دهد.

تداخل در آزمایش‌های تشخیصی
متیل پردنیزولون می‌تواند نتایج برخی آزمایش‌های آزمایشگاهی را تغییر دهد که پزشک باید در تفسیر آن‌ها دقت کند:

• آزمایش قند خون: باعث افزایش کاذب و بالینی سطح گلوکز در خون و ادرار می‌شود.
• شمارش سلول‌های خون: معمولاً باعث افزایش تعداد گلبول‌های سفید (به ویژه نوتروفیل‌ها) و کاهش تعداد لنفوسیت‌ها، ائوزینوفیل‌ها و مونوسیت‌ها در خون محیطی می‌شود.
• آزمایش‌های پوستی: متیل پردنیزولون می‌تواند واکنش‌های پوستی در آزمایش‌های حساسیت (مانند تست پنی‌سیلین یا تست سل) را سرکوب کرده و منجر به نتایج منفی کاذب شود.
• سطح کلسترول و تری‌گلیسرید: مصرف طولانی‌مدت می‌تواند باعث افزایش سطح چربی‌های خون در آزمایش شود.
• سطح هورمون‌های تیروئید: ممکن است باعث کاهش کاذب سطح هورمون محرک تیروئید در آزمایش‌های خون شود.
• آزمایش غلظت کلسیم ادرار: معمولاً باعث افزایش دفع کلسیم در ادرار ۲۴ ساعته می‌شود.

نکات کلیدی بالینی برای پزشکان

• در صورت نیاز به جراحی یا دندانپزشکی، حتماً تداخل متیل پردنیزولون با داروهای بیهوشی و شل‌کننده‌های عضلانی مد نظر قرار گیرد.
• برای کاهش تداخلات گوارشی، دارو حتماً همراه با غذا یا شیر تجویز شود.
• پایش منظم الکترولیت‌های خون (به ویژه پتاسیم) در بیمارانی که داروهای ادرارآور مصرف می‌کنند، الزامی است.

هشدار ها متیل پردنیزولون

هشدارهای بالینی و کاربردی متیل پردنیزولون
تجویز متیل پردنیزولون مستلزم آگاهی دقیق از هشدارهای سیستمیک است که می‌تواند پیامدهای جدی برای بیمار داشته باشد.

سرکوب محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-فوق‌کلیوی

• مصرف طولانی‌مدت این دارو منجر به آتروفی غده فوق‌کلیوی می‌شود. قطع ناگهانی دارو می‌تواند منجر به بحران حاد فوق‌کلیوی شود که تهدیدکننده زندگی است. کاهش دوز باید به صورت بسیار تدریجی انجام شود. در زمان‌های استرس مانند جراحی یا بیماری حاد، بیماران تحت درمان ممکن است به دوزهای تکمیلی کورتون نیاز داشته باشند.

افزایش خطر عفونت و پنهان‌سازی علائم

• متیل پردنیزولون سیستم ایمنی را سرکوب کرده و فرد را مستعد عفونت‌های باکتریایی، ویروسی و قارچی می‌کند. همچنین این دارو می‌تواند علائم اولیه عفونت (مانند تب) را پنهان کند و تشخیص را به تاخیر بیندازد. در بیماران مبتلا به سل نهفته، مصرف این دارو ممکن است باعث فعال شدن مجدد بیماری شود.

اثرات روان‌پزشکی و تغییرات خلقی

• بیماران ممکن است طیف وسیعی از اختلالات روانی از سرخوشی و بی‌خوابی گرفته تا نوسانات خلقی شدید، تغییر شخصیت و حتی روان‌پریشی حاد را تجربه کنند. بیمارانی که سابقه اختلالات عاطفی دارند، بیشتر در معرض این خطرات هستند.

عوارض چشمی

• مصرف طولانی‌مدت می‌تواند منجر به ایجاد کاتاراکت زیرکپسولی پشتی و افزایش فشار داخل چشمی (گلوکوم) شود که احتمال آسیب به عصب بینایی را افزایش می‌دهد. همچنین ریسک ایجاد عفونت‌های ثانویه چشمی ناشی از قارچ یا ویروس افزایش می‌یابد.

اختلالات متابولیک و فشار خون

• این دارو می‌تواند باعث احتباس سدیم و آب و دفع پتاسیم شود. این فرآیند منجر به افزایش فشار خون و ادم در بیماران حساس می‌گردد. همچنین به دلیل اثر بر متابولیسم گلوکز، می‌تواند باعث بروز دیابت یا بدتر شدن کنترل قند خون در بیماران دیابتی شود.

نکروز آسپتیک و سلامت استخوان

• یکی از هشدارهای جدی، ایجاد نکروز آسپتیک در سر استخوان ران است. همچنین به دلیل کاهش جذب کلسیم و افزایش دفع آن، ریسک پوکی استخوان و شکستگی‌های خودبه‌خودی در مصرف طولانی‌مدت بسیار بالاست.

مسمومیت (اوردوز) و مسمومیت حاد
مسمومیت حاد با متیل پردنیزولون به ندرت منجر به مرگ فوری می‌شود، اما مدیریت صحیح آن برای جلوگیری از عوارض بعدی ضروری است.

تظاهرات بالینی مسمومیت

در موارد مصرف مقادیر بسیار زیاد در مدت زمان کوتاه، علائم زیر ممکن است مشاهده شود:

• افزایش شدید فشار خون به دلیل احتباس سدیم.
• ضعف عضلانی شدید و آریتمی قلبی ناشی از کاهش شدید پتاسیم خون.
• تغییرات شدید وضعیت ذهنی و بی‌قراری مفرط.
• بروز علائم سندرم کوشینگ به صورت حاد (در موارد مصرف مکرر دوزهای بالا).

پروتکل درمان و مدیریت مسمومیت

هیچ پادزهر یا آنتی‌دوت اختصاصی برای متیل پردنیزولون وجود ندارد. درمان عمدتاً حمایتی و علامتی است:

• تخلیه معده: در صورت مصرف خوراکی بسیار حجیم و در ساعات اولیه، شستشوی معده یا استفاده از زغال فعال ممکن است در نظر گرفته شود، هرچند جذب دارو بسیار سریع است.
• اصلاح الکترولیت‌ها: پایش دقیق سطح پتاسیم خون و جایگزینی آن در صورت نیاز برای جلوگیری از عوارض قلبی الزامی است. همچنین محدودیت مصرف نمک برای کنترل فشار خون و ادم باید اعمال شود.
• دیالیز: متیل پردنیزولون به میزان قابل توجهی با دیالیز از بدن خارج نمی‌شود، بنابراین دیالیز در مدیریت اوردوز حاد جایگاه چندانی ندارد.
• پایش طولانی‌مدت: پس از گذشت فاز حاد، بیمار باید از نظر سرکوب احتمالی غده فوق‌کلیوی و عوارض گوارشی (مانند ایجاد زخم معده) تحت نظر قرار گیرد و در صورت لزوم از داروهای محافظ معده استفاده شود.

نکات کلیدی بالینی برای پزشکان

• در صورت بروز بحران ناشی از قطع ناگهانی یا اوردوز، مدیریت وضعیت همودینامیک بیمار اولویت اول است.
• همواره به تداخلات دارویی که باعث افزایش سطح خونی متیل پردنیزولون می‌شوند (مانند مهارکننده‌های آنزیمی کبدی) توجه کنید، زیرا این تداخلات می‌توانند منجر به بروز علائم اوردوز در دوزهای معمولی شوند.

توصیه های دارویی متیل پردنیزولون

توصیه‌های دارویی مخصوص بیمار (آموزش به مصرف‌کننده)
بیمار باید نسبت به ماهیت حساس داروهای کورتونی آگاه باشد تا از بروز عوارض ناگهانی جلوگیری شود.

• نظم در مصرف و زمان‌بندی: دارو را دقیقاً طبق دستور پزشک مصرف کنید. بهترین زمان برای مصرف دوز روزانه، صبح‌ها همراه با صبحانه است تا با ریتم طبیعی بدن هماهنگ باشد و احتمال بی‌خوابی شبانه کاهش یابد.
• عدم قطع ناگهانی: هرگز مصرف دارو را به طور خودسرانه و ناگهانی قطع نکنید. قطع ناگهانی می‌تواند باعث ضعف شدید، افت فشار خون و بحران‌های خطرناک شود. روند کاهش دارو باید همیشه تدریجی باشد.
• پیشگیری از ناراحتی معده: برای محافظت از معده، قرص را همراه با غذا یا یک لیوان شیر میل کنید. اگر دچار درد شدید معده یا مدفوع تیره شدید، فوراً به پزشک اطلاع دهید.
• مراقبت در برابر عفونت‌ها: متیل پردنیزولون قدرت دفاعی بدن شما را کاهش می‌دهد. از تماس با افراد مبتلا به بیماری‌های واگیردار مانند آبله‌مرغان یا سرخک دوری کنید و قبل از انجام هرگونه واکسیناسیون با پزشک مشورت نمایید.
• رژیم غذایی حمایتی: مصرف نمک (سدیم) را محدود کنید تا از ورم بدن و فشار خون جلوگیری شود. در مقابل، مصرف غذاهای حاوی کلسیم و پتاسیم (مانند موز، لبنیات و سبزیجات) را افزایش دهید.
• پایش وزن و تورم: افزایش وزن ناگهانی یا تورم در ناحیه مچ پا و صورت را یادداشت کرده و در ویزیت بعدی به پزشک گزارش دهید.

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک (مدیریت بالینی)
مدیریت بیماران تحت درمان با متیل پردنیزولون نیازمند رویکردی چندجانبه برای حداکثر کردن اثربخشی و حداقل کردن سمیت است.

• استراتژی دوزبندی و کاهش تدریجی: برای درمان‌های طولانی‌تر از دو هفته، از روش کاهش پله‌ای دوز برای بازیابی عملکرد غده فوق‌کلیوی استفاده کنید. در زمان‌های استرس حاد (مانند جراحی یا تروما)، دوزهای جایگزین استرس را در نظر بگیرید.
• پایش وضعیت متابولیک: سطح گلوکز خون را به طور مرتب چک کنید، به ویژه در بیماران دیابتی یا افراد مستعد دیابت. همچنین پانل الکترولیت‌ها (به ویژه پتاسیم) و فشار خون باید در هر ویزیت پایش شوند.
• حفاظت از دستگاه گوارش: در بیمارانی که همزمان از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی استفاده می‌کنند، تجویز داروهای محافظ معده (مانند مهارکننده‌های پمپ پروتون) برای جلوگیری از زخم‌های گوارشی الزامی است.
• غربالگری و پیشگیری از پوکی استخوان: برای بیمارانی که قرار است بیش از سه ماه تحت درمان باشند، سنجش تراکم استخوان در ابتدای درمان و تجویز مکمل‌های کلسیم و ویتامین دی، یا در صورت لزوم داروهای استخوان‌ساز، توصیه می‌شود.
• ارزیابی سلامت روان: بیماران را از نظر تغییرات خلقی، تحریک‌پذیری یا علائم روان‌پریشی ناشی از استروئید پایش کنید. این عوارض معمولاً با کاهش دوز بهبود می‌یابند اما در موارد شدید ممکن است به مداخله دارویی نیاز داشته باشند.
• معاینات دوره‌ای چشم‌پزشکی: در مصارف مزمن، ارجاع بیمار به چشم‌پزشک برای بررسی فشار داخل چشم و احتمال بروز کاتاراکت (آب مروارید) ضروری است.
• مدیریت خطر عفونت: قبل از شروع درمان‌های سرکوب‌کننده ایمنی قوی، غربالگری برای عفونت‌های نهفته (مانند سل یا هپاتیت) را در نظر بگیرید. در صورت بروز تب در بیمار، منشأ عفونی را حتی در غیاب سایر علائم التهابی بررسی کنید.

نکات نهایی و کاربردی در مطب

• همیشه کمترین دوز موثر را برای کوتاه‌ترین زمان ممکن تجویز کنید.
• در صورت نیاز به اثرات سیستمیک طولانی‌مدت، استفاده از روش درمان یک‌روز‌در‌میان می‌تواند به کاهش سرکوب غده فوق‌کلیوی کمک کند.
• به تداخلات دارویی با مهارکننده‌ها یا القاکننده‌های آنزیمی کبد توجه ویژه داشته باشید، زیرا می‌توانند سطح سرمی متیل پردنیزولون را به شدت تغییر دهند.

سایر نکات مهم

• دوز مصرف با توجه به علت تشخیصی و علائم بیمار متفاوت می‌باشد و لازم است به دقت توسط پزشک تعیین شود.
• در صورت درمان با دوز بالا یا به مدت طولانی، در صورت رسیدن به نتایج مطلوب، قطع دارو به صورت تدریجی انجام شود.
• رژیم کم نمک در طول درمان با این دارو و مصرف مكمل هاي حاوي پتاسيم تحت نظر پزشک توصيه مي شود. 
• قند خون ۲ساعت بعد از غذا، الکترولیت‌ها و فشارخون بیمار منظم چک شود.
• بررسی قفسه ی سینه(chest x-ray)در صورت مصرف طولانی این دارو لازم می‌باشد.
• در صورت مصرف بیشتر از ۶هفته، معاینات چشمی به صورت منظم و دوره‌ای انجام شود.
• چنانچه بیمار سابقه ی زخم‌های گوارشی دارد یا علائم جدی سوهاضمه دارد، تصویر برداری دستگاه گوارشی توصیه می‌شود.
• تزریق مفصلی الزاما‌ً توسط پزشک متبحر انجام شود.سایز سوزن با توجه به مفصل مورد نظر متفاوت است(کمتر از ۲۵ برای لگن، زانو،شانه؛ ۲۵برای مچ دست، مچ پا و آرنج و یا با توجه به متد تزریق)
• در موارد تاندونیت از تزریق مستقیم داخل تاندون خودداری شود.
• از قطع ناگهاني مصرف دارو بعد از استفاده طولاني(بيش از 3 هفته) پرهيز شود. 
• در یک مطالعه مبتنی بر جمعیت روی کودکان، نشان داده شد که خطر شکستگی با بیش از 4 دوره درمان با داروهایکورتیکواستروئیدی، افزایش می‌یابد. مشکلات زمینه ای بیمار نیز ممکن است بر سلامت استخوان و اثر کورتیکواستروئیدها بر پوکیاستخوان تأثیر بگذارد.
• تراکم استخوان در صورت مصرف طولانی‌مدت، بی تحرکی طولانی، سابقه‌ی خانوادگی استئوپروز یا مصرف مزمن داروهای کاهنده‌یتراکم استخوانی به صورت دوره‌ای ارزیابی شود.
• وضعیت رشد و قد کودکان و نوجوانان تحت درمان با این دارو به صورت دوره‌ای و‌منظم چک شود.
• به بیمار آموزش داده شود که در صورت مشاهده ی علائم حساسیت به دارو(آنژیوادم، برونکواسپاسم، راش و کهیر) به پزشک مراجعهکند تا در صورت نیاز دارو قطع شود.
• استفاده طولانی مدت از کورتیکواستروئیدها ممکن است احتمال بروز عفونت ثانویه را افزایش دهد. عفونت های حاد (از جمله عفونتهای قارچی) را پنهان کند، عفونت های ویروسی را طولانی یا تشدید کند، یا پاسخ به واکسن ها را محدود کند. در صورت امکان دربیماران مبتلا به تبخال چشمی، سل تنفسی فعال یا نهفته، یا عفونت های سیستمیک ویروسی، قارچی، انگلی یا باکتریایی درمان نشدهاستفاده نشود. از قرار گرفتن بیمار در معرض آبله مرغان و سرخک اجتناب شود و در صورت مواجهه با بیمار مبتلا به سرخک یا واریسلا،با ایمونو‌گلوبولین واریسلا زوستر یا ایمونوگلوبولین داخل عضلانی تلفیقی جهت پیشگیری استفاده شود. اگر آبله مرغان ایجاد شود،می‌توان درمان با عوامل ضد ویروسی را در نظر گرفت.
• پیش از قطع درمان لازم است دوز مصرفی به صورت تدریجی کاهش یابد. با کاهش تدریجی دوز، درمان سیستمیک کورتیکواستروئید رامتوقف کنید. عملکرد ریه، مصرف بتا آگونیست، علائم آسم و علائم و نشانه‌های نارسایی آدرنال (مانند خستگی، بی‌حالی، ضعف، تهوع/استفراغ، افت فشار خون) را در طول قطع مصرف کنترل کنید.
• در درمان‌های طولانی مدت، ممکن است نیاز به رژیم غذایی با افزایش پتاسیم، پیریدوکسین، ویتامین C، ویتامین D، فولات، کلسیم وفسفر داشته باشد. توصیه می‌شود رژیم غذایی مناسب توسط متخصص تغذیه ارائه شود.
• فرم خوراکی متیل پردنیزولون بعد غذا یا همراه غذا یا شیر مصرف شود تا احتمال بروز عوارض گوارشی کاهش یابد.چنانچه دارو یکبار در روز تجویز گردیده‌است، بهترین زمان مصرف آن صبح‌ها می‌باشد.
• از تزریق عضلانی در عضله‌ی دلتوئید بازو به علت امکان آتروفی زیرجلدی خودداری شود. از تزریق یا نشت دارو در لایه‌ی درم خودداریشود.همچنین از تزریق در موضعی که عفونت حاد دارد، خودداری شود.
• تزریق وریدی تنها برای ملح سوکسینات مجاز می‌باشد. ممکن است به صورت تزریق آهسته وریدی تجویز شود. سرعت توصیه شده  ازچند دقیقه تا حداقل بیشتر از 5 دقیقه برای دوزهای کمتر از۲۵۰ میلی گرم در برندهای مختلف متغیر است.در انفوزیون آهسته، سرعتبر اساس شرایط بیمار و شدت بیماری متفاوت است اما به طور معمول در مدت ۱۵تا۶۰دقیقه برای دوزهای کمتر از ۲۵۰میلی‌گرم وحداقل۳۰تا۶۰دقیقه برای دوزهای بیشتر، تزریق انجام می‌شود. عوارض جانبی شدید، از جمله افت فشار خون، آریتمی قلبی، و مرگناگهانی، در بیمارانی که دوزهای متیل پردنیزولون بیشتر از۲۵۰ میلی گرم در کمتر از 30 دقیقه دریافت می کنند، گزارش شده است.
• در صورت تجویز برای تزریق در داخل ضایعات، مستقیماً به ضایعه تزریق شود. برای ضایعات بزرگ، چندین تزریق کوچک (20 تا 40 میلی گرم) در ناحیه انجام شود.
• تزریق متیل پردنیزولون سدیم سوکسینات: داخل ویال از آب مقطر یا آب باکتریواستاتیک جهت آماده‌سازی استفاده شود. برایانفوزیون، دوز آماده شده را در نرمال سالین، دکستروز۵درصد، می‌توان رقیق کرد. فرمولاسیون های حاوی بنزیل الکل نباید در نوزاداناستفاده شود.
• تصمیم به تجویز در دوران بارداری با ارزیابی خطر و منفعتی که که برای مادر و جنین دارد  گرفته شود(به ویژه در سه ماهه اول یا در  صورت نیاز به مصرف  طولانی مدت). احتمال  تولد نوزاد کم وزن و تولد نارس بر اساس داده های محدود انسانی وجود دارد. احتمالتراتوژنیک بودن بر اساس داده های حیوانی وجود دارد. احتمالی سرکوب آدرنال جنین بر اساس مکانیسم اثر دارو محتمل است.
• متیل پردنیزولون به عنوان یک کورتیکواستروئید غیرفلورینه طبقه بندی می شود. هنگامی که در یک بیمار شیرده برای درمان اختلالاتروماتیسمی به کورتیکواستروئیدهای سیستمیک نیاز باشد، دوزهای پایین کورتیکواستروئیدهای غیر فلورینه ترجیح داده می شود.
• امکان تجویز در دوران شیردهی وجود دارد. توصیه می‌شود شیردهی حداقل ۲ تا ۴ ساعت پس از مصرف متیل پردنیزولون وریدی یا۴ساعت بعد از دوز خوراکی انجام شود(بعضی منابع ۸تا۱۲ساعت).هیچ خطر شناخته شده ای در مورد آسیب به نوزاد بر اساس دادههای محدود انسانی و خواص دارو وجود ندارد. کاهش موقتی تولید شیر بر اساس داده های انسانی محدود با تزریق استروئید دپو بادوز بالا مشاهده‌شده است.