کالامین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف کالامین

کالامین یک داروی موضعی است که به طور گسترده به عنوان یک ضدخارش، محافظ پوست و قابض خفیف استفاده می‌شود. کالامین معمولاً شامل ترکیبی از اکسید روی و فریک اکسید  است که رنگ صورتی مشخصی به آن می‌دهد. این راهنما برای استفاده پزشکان و بر اساس منابع بین‌المللی تدوین شده است.

۱. موارد مصرف تأیید شده 
کالامین برای تسکین علائم موضعی و ناراحتی‌های پوستی تأیید شده است که اثرات تسکین‌دهنده و محافظتی آن در موارد زیر کاربرد بالینی دارد:

الف. تسکین خارش

• کالامین برای کاهش خارش ناشی از تحریکات جزئی پوستی به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد.
• مکانیسم اثر: خاصیت ضدخارش کالامین احتمالاً به دلیل اثرات خنک‌کننده آن هنگام تبخیر مایع از سطح پوست و همچنین اثرات آرام‌بخش اکسید روی است.

کاربرد بالینی برای پزشک:

• درمان خارش‌های ناشی از نیش حشرات: برای تسکین سریع ناراحتی‌های ناشی از پشه‌ها، کک‌ها یا سایر نیش‌ها استفاده می‌شود.
• تسکین تحریکات ناشی از گیاهان سمی: برای خارش و التهاب خفیف تا متوسط ناشی از تماس با گیاهانی مانند پیچک سمی، بلوط سمی یا سماق سمی.
• جوش‌های حرارتی: برای کاهش التهاب و خارش ناشی از عرق‌سوز شدن پوست.

ب. محافظت و تسکین تحریکات پوستی خفیف

• اکسید روی موجود در کالامین به عنوان یک محافظ فیزیکی عمل می‌کند که یک سد محافظ روی پوست ایجاد می‌کند.
• مکانیسم اثر: اکسید روی سدی فیزیکی ایجاد می‌کند که پوست آسیب‌دیده را از محرک‌های محیطی (مانند رطوبت و اصطکاک) محافظت می‌کند و به فرآیند بهبود کمک می‌کند.

کاربرد بالینی برای پزشک:

• سوختگی‌های خفیف: برای تسکین و محافظت از پوست در سوختگی‌های درجه یک و آفتاب‌سوختگی‌های خفیف.
• ساییدگی‌های خفیف: برای محافظت از خراش‌ها و بریدگی‌های سطحی در برابر آلودگی‌های محیطی.

ج. قابض خفیف

• کالامین دارای خاصیت قابض خفیف است که به خشک شدن ترشحات پوستی (مانند وزیکول‌ها و ضایعات ترشح‌دار) کمک می‌کند.
• مکانیسم اثر: پروتئین‌ها را روی سطح پوست منعقد می‌کند و یک لایه محافظ تشکیل می‌دهد که نفوذپذیری بافت را کاهش می‌دهد.

کاربرد بالینی برای پزشک:

• ضایعات آبله مرغان: برای کمک به خشک شدن سریع‌تر ضایعات و تاول‌های آبله مرغان و کاهش خارش آن‌ها.
• اگزودای پوستی: در ضایعات پوستی مرطوب و ترشح‌دار که نیاز به خشک شدن دارند.

۲. موارد مصرف خارج از برچسب 
کالامین در برخی شرایط بالینی، خارج از موارد تأیید شده، به دلیل خواص خشک‌کننده و محافظتی آن مورد استفاده قرار می‌گیرد، هرچند شواهد کارآزمایی بالینی برای اثبات قطعی اثربخشی آن ممکن است محدود باشد:

الف. کاهش ناراحتی در تبخال دهانی

• کاربرد بالینی برای پزشک: گاهی اوقات برای خشک کردن ضایعات تاولی فعال تبخال دهانی (لب) و تسکین ناراحتی موضعی استفاده می‌شود. این دارو درمانی ضدویروسی نیست، بلکه یک درمان حمایتی موضعی است.

ب. ضایعات پوستی قارچی

• کاربرد بالینی برای پزشک: در برخی موارد درماتیت‌های قارچی مرطوب، از خواص خشک‌کننده کالامین برای کمک به حفظ یک محیط خشک استفاده می‌شود که به طور غیرمستقیم می‌تواند از رشد قارچ جلوگیری کند. با این حال، باید همراه با درمان ضدقارچ اصلی تجویز شود.

ج. پیشگیری از زخم بستر 

• کاربرد بالینی برای پزشک: در بیمارانی که در معرض خطر بالای زخم بستر هستند، کالامین (به دلیل جزء اکسید روی) ممکن است به عنوان یک سد محافظتی برای جلوگیری از آسیب پوست ناشی از رطوبت و اصطکاک در مناطق تحت فشار استفاده شود. استفاده از آن در مراحل پیشرفته زخم بستر توصیه نمی‌شود.

مکانیسم اثر کالامین

کالامین یک ترکیب موضعی است که عملکردهای درمانی خود را عمدتاً از طریق اجزای اصلی خود، یعنی اکسید روی و فریک اکسید ، اعمال می‌کند. کالامین اثرات درمانی خود را از طریق سه مکانیسم اصلی موضعی بر سطح پوست اعمال می‌کند:

الف. اثر خنک‌کننده و ضدخارش

• مکانیسم: این مکانیسم فیزیکی است. سوسپانسیون آبی کالامین حاوی ترکیبات جامد (اکسید روی) است. هنگامی که سوسپانسیون روی پوست اعمال می‌شود، جزء آبی آن تبخیر می‌گردد. فرآیند تبخیر گرما را از سطح پوست جذب می‌کند و یک حس خنک‌کنندگی ایجاد می‌کند که به تسکین خارش (پروریتوس) و ناراحتی ناشی از تحریکات جزئی پوستی کمک می‌کند.
• کاربرد بالینی: این اثر برای تسکین سریع علائم خارش در درماتیت‌های تماسی، نیش حشرات و آبله مرغان بسیار مؤثر است.

ب. اثر محافظ پوست و قابض 

• مکانیسم: اکسید روی، جزء اصلی کالامین، یک سد فیزیکی بر روی پوست ایجاد می‌کند. این سد پوست را از عوامل تحریک‌کننده خارجی مانند رطوبت، اصطکاک و محرک‌های شیمیایی محافظت می‌کند. خاصیت قابض  آن نیز با رسوب پروتئین‌ها بر روی سطح پوست آسیب‌دیده، به خشک شدن ضایعات مرطوب (مانند تاول‌های آبله مرغان یا ترشحات ناشی از اگزما) کمک می‌کند و به کاهش نفوذپذیری بافت و التهاب می‌انجامد.
• کاربرد بالینی: این عملکرد در محافظت از سوختگی‌های سطحی، خراش‌ها و ضایعات ترشح‌دار که نیاز به خشک شدن دارند، حیاتی است.

ج. اثر ضدعفونی‌کننده خفیف

• مکانیسم: یون‌های روی آزاد شده از اکسید روی دارای فعالیت‌های ضدباکتریایی و ضدقارچی خفیفی هستند. این یون‌ها می‌توانند با تداخل در فرآیندهای حیاتی میکروبی، به حفظ محیطی پاک‌تر در ناحیه آسیب‌دیده پوست کمک کنند.
• کاربرد بالینی: این اثر کمکی برای جلوگیری از عفونت‌های ثانویه در نواحی پوستی آسیب‌دیده یا خراشیده شده محسوب می‌شود.

فارماکوکینتیک کالامین

الف. جذب 

• میزان جذب: کالامین، به ویژه جزء اصلی آن یعنی اکسید روی، در واقع یک ترکیب غیرقابل حل در آب است و جذب سیستمیک آن از طریق پوست سالم بسیار ناچیز و عملاً صفر است.
• پوست آسیب‌دیده: حتی در صورت استفاده بر روی پوست آسیب‌دیده یا دارای التهاب، میزان جذب روی و آهن به داخل جریان خون بسیار محدود است و بعید است که به غلظت‌های سمی برسد.
• اهمیت بالینی: به دلیل عدم جذب سیستمیک، کالامین عوارض جانبی سیستمیک یا تداخلات دارویی از طریق گردش خون ایجاد نمی‌کند، که آن را به یک داروی موضعی بسیار ایمن تبدیل می‌کند.

ب. توزیع 

• از آنجایی که جذب سیستمیک رخ نمی‌دهد، توزیع دارویی در بدن عملاً وجود ندارد. دارو در محل استفاده باقی می‌ماند و اثرات خود را به صورت موضعی اعمال می‌کند.

ج. متابولیسم و دفع 

• کالامین به عنوان یک ترکیب معدنی، متابولیسم کبدی ندارد.
• دفع: دارو عمدتاً از طریق پاک کردن یا شستشوی موضعی از سطح پوست دفع می‌شود و مقادیر ناچیز جذب شده توسط پوست احتمالاً از طریق مسیرهای متابولیک طبیعی روی/آهن دفع می‌گردد.

منع مصرف کالامین

۱. موارد منع مصرف مرتبط با بیماری یا وضعیت پوستی
منع مصرف کالامین عمدتاً به حساسیت و نحوه استفاده آن محدود می‌شود:

الف. حساسیت مفرط

• علت منع مصرف: منع مصرف اصلی و مطلق کالامین، وجود سابقه واکنش‌های حساسیت مفرط (آلرژیک) شناخته شده به هر یک از اجزای فرمولاسیون آن است.
• توضیحات بالینی: اگرچه واکنش‌های آلرژیک به خود کالامین (اکسید روی و فریک اکسید) نادر است، اما هرگونه سابقه بثورات جلدی، کهیر، تورم یا مشکلات تنفسی پس از مصرف قبلی، استفاده مجدد را منع می‌کند.

ب. مصرف بر روی زخم‌های عمیق یا باز شدید

• علت منع مصرف: کالامین برای استفاده بر روی ضایعات پوستی جزئی، خارش‌ها یا سوختگی‌های سطحی تأیید شده است.
• توضیحات بالینی: این دارو نباید بر روی زخم‌های عمیق، زخم‌های سوراخ‌کننده (مانند جراحات ناشی از اشیاء تیز) یا سوختگی‌های شدید و گسترده (به ویژه درجه دو یا سه) استفاده شود، زیرا خطر جذب افزایش می‌یابد و اثرات درمانی کافی را فراهم نمی‌کند. این نوع ضایعات نیاز به روش‌های درمانی استریل و تخصصی دارند.

ج. مصرف روی نواحی مخاطی 

• علت منع مصرف: این دارو منحصراً برای استفاده خارجی و پوستی طراحی شده است.
• توضیحات بالینی: باید از استفاده کالامین در داخل چشم‌ها، بینی، دهان یا سایر غشاهای مخاطی پرهیز شود، زیرا می‌تواند باعث تحریک موضعی شود.

۲. موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی 

الف. بارداری

• طبقه‌بندی خطر: کالامین به دلیل جذب سیستمیک بسیار ناچیز، به طور کلی در طول دوران بارداری ایمن در نظر گرفته می‌شود و اغلب به عنوان یک درمان خط اول برای خارش‌های موضعی استفاده می‌شود.
• احتیاط بالینی: اگرچه منع مصرف مطلق ندارد، پزشکان باید همیشه احتیاط‌های عمومی را رعایت کرده و توصیه کنند که دارو فقط به صورت موضعی و در دوزهای درمانی توصیه شده استفاده شود.

ب. شیردهی 

• انتقال به شیر مادر: به دلیل عدم جذب سیستمیک، بعید است که کالامین به طور قابل توجهی وارد شیر مادر شود.
• احتیاط بالینی: کالامین به طور کلی در دوران شیردهی ایمن تلقی می‌شود. با این حال، باید اطمینان حاصل شود که دارو بر روی پستان یا ناحیه اطراف نوک پستان، که ممکن است مستقیماً توسط نوزاد بلعیده شود، اعمال نشود.

۳. موارد منع مصرف در کودکان

• کودکان و نوزادان: کالامین به طور گسترده‌ای در جمعیت کودکان، از جمله نوزادان و شیرخواران، برای درمان ضایعات آبله مرغان، نیش حشرات و درماتیت پوشک (در برخی فرمولاسیون‌ها) مورد استفاده قرار می‌گیرد.
• ایمنی: به دلیل عدم جذب سیستمیک، هیچ منع مصرف مطلق خاصی برای استفاده از کالامین در کودکان وجود ندارد.
• احتیاط بالینی: اگرچه ایمن است، باید توجه داشت که مصرف بیش از حد بر روی سطح وسیعی از پوست نوزاد (به دلیل نسبت سطح به حجم بالاتر) به صورت نظری می‌تواند خطر جذب ناچیز را افزایش دهد، لذا باید به صورت متعادل و طبق دستورالعمل استفاده شود.

عوارض جانبی کالامین

۱. عوارض شایع 
عوارض شایع کالامین به دلیل ماهیت خشک‌کننده و موضعی آن رخ می‌دهند:

الف. خشکی پوست 

• فراوانی: شایع (تخمین زده می‌شود حدود ۵ تا ۱۰ درصد)، به ویژه با استفاده مکرر.
• توضیحات بالینی: این عارضه نتیجه خاصیت قابض و خشک‌کنندگی کالامین است که برای خشک کردن ضایعات ترشح‌دار مفید است، اما می‌تواند در صورت استفاده بیش از حد، پوست اطراف را نیز خشک کند.

ب. احساس گزش یا سوزش خفیف موضعی 

• فراوانی: شایع (حدود ۵ درصد) در هنگام اعمال روی پوست تحریک شده یا ملتهب.
• توضیحات بالینی: این احساس معمولاً خفیف و گذرا بوده و به دلیل تبخیر جزء مایع سوسپانسیون و خنک‌کنندگی سریع آن است و نباید با واکنش آلرژیک اشتباه گرفته شود.

۲. عوارض غیرشایع و نادر
این عوارض به ندرت رخ می‌دهند و اغلب به حساسیت یا استفاده نامناسب مربوط می‌شوند.

الف. تحریک پوستی پارادوکسیکال یا بثورات 

• فراوانی: غیرشایع (کمتر از ۱ درصد).
• توضیحات بالینی: این مورد ممکن است نشان‌دهنده واکنش حساسیت مفرط (آلرژی) به یکی از اجزای فرمولاسیون کالامین باشد. در صورت بروز بثورات جدید، قرمزی یا تورم که قبل از مصرف دارو وجود نداشته است، باید فوراً مصرف قطع شود.

ب. واکنش حساسیت مفرط شدید 

• فراوانی: نادر (کمتر از ۰.۱ درصد).
• توضیحات بالینی: شامل علائم سیستمیک مانند کهیر گسترده، آنژیوادم (تورم عروقی) یا آنافیلاکسی. این موارد نیازمند مداخله فوری پزشکی هستند.

ج. مسمومیت سیستمیک ناشی از جذب پوستی

• فراوانی: بسیار نادر، عملاً در پوست سالم غیر ممکن است.
• توضیحات بالینی: به دلیل جذب سیستمیک بسیار ناچیز کالامین، مسمومیت با روی یا آهن (اجزای کالامین) از طریق جذب پوستی رخ نمی‌دهد، مگر در صورت استفاده وسیع و نامناسب روی پوست بسیار آسیب‌دیده، که در آن شرایط نیز احتمال آن بسیار اندک است.

تداخلات دارویی کالامین

۱. تداخلات دارویی
به دلیل عدم جذب سیستمیک کالامین (اکسید روی و فریک اکسید) از طریق پوست، هیچ تداخل دارویی شناخته شده یا مهمی که بر غلظت یا اثربخشی داروهای خوراکی یا تزریقی تأثیر بگذارد، وجود ندارد.

الف. تداخلات موضعی

تداخلات بالقوه کالامین عمدتاً به حوزه موضعی محدود می‌شود:
داروهای موضعی دیگر:

• نوع تداخل: استفاده همزمان از کالامین با سایر داروهای موضعی (مانند کرم‌ها یا پمادهای حاوی کورتیکواستروئیدها، آنتی‌بیوتیک‌ها، یا مرطوب‌کننده‌ها) ممکن است اثربخشی هر دو دارو را به دلیل ایجاد یک لایه فیزیکی بر روی پوست کاهش دهد.
• توصیه بالینی: توصیه می‌شود در صورت لزوم استفاده از چند داروی موضعی، زمان‌بندی استفاده از آن‌ها با فاصله زمانی مناسب (به عنوان مثال ۳۰ دقیقه تا یک ساعت) از هم صورت گیرد. کالامین، به عنوان یک سوسپانسیون خشک‌کننده، معمولاً باید آخرین لایه اعمال شده بر روی پوست باشد.

عوامل خشک‌کننده قوی موضعی:

• نوع تداخل: استفاده همزمان از کالامین با سایر عوامل خشک‌کننده قوی (مانند الکل یا داروهای حاوی اسید سالیسیلیک با غلظت بالا) می‌تواند خطر خشکی شدید پوست و تحریک را افزایش دهد.

۲. تداخل با غذا

• کالامین به دلیل ماهیت استفاده موضعی و عدم جذب سیستمیک از طریق پوست، هیچ تداخل شناخته شده‌ای با غذا یا نوشیدنی‌ها ندارد.
• توصیه بالینی: بلع تصادفی، هرچند نادر، ممکن است منجر به جذب ناچیز روی و تحریک گوارشی شود، اما این امر یک تداخل غذایی محسوب نمی‌شود.

۳. تداخل در آزمایشات
کالامین به دلیل عدم جذب سیستمیک به مقادیر مؤثر، به طور معمول تداخلی در نتایج آزمایش‌های روتین خون یا ادرار ایجاد نمی‌کند.

آزمایش سطح روی در سرم:

• تداخل: اگرچه کالامین حاوی اکسید روی است، اما میزان جذب آن از طریق پوست به اندازه‌ای نیست که سطح روی سرم را به طور بالینی قابل توجه افزایش دهد و منجر به نتایج کاذب بالا شود.
• استثنا: بلع تصادفی و شدید ممکن است به صورت تئوری سطح روی سرم را موقتاً افزایش دهد، اما این حالت ناشی از استفاده درمانی نیست.

هشدار ها کالامین

۱. هشدارهای کاربردی و جامع
پزشکان باید هشدارهای زیر را برای تجویز و مصرف کالامین مد نظر قرار دهند:

الف. منع مصرف تنها برای استفاده خارجی

• هشدار اصلی: کالامین یک داروی فقط برای استعمال خارجی است. باید به بیماران تأکید شود که از بلعیدن آن پرهیز کنند.
• کاربرد بالینی: در صورت بلع تصادفی، باید فوراً با مرکز کنترل مسمومیت تماس گرفته شود. اگرچه سمیت سیستمیک ناشی از بلع نادر است، اما احتمال تهوع، استفراغ و تحریک دستگاه گوارش وجود دارد.

ب. اجتناب از تماس با غشاهای مخاطی و چشم

• هشدار: کالامین نباید با چشم‌ها، دهان، بینی یا سایر غشاهای مخاطی تماس پیدا کند.
• کاربرد بالینی: در صورت تماس تصادفی با چشم، باید ناحیه آسیب‌دیده با مقدار زیادی آب تمیز به مدت حداقل ۱۵ دقیقه شستشو داده شود. تماس با چشم می‌تواند باعث تحریک و قرمزی شود.

ج. واکنش‌های حساسیت موضعی

• هشدار: اگرچه نادر است، اما واکنش‌های حساسیت مفرط (آلرژی) موضعی ممکن است رخ دهد.
• کاربرد بالینی: بیمار باید دارو را در صورت مشاهده علائمی نظیر:

1. افزایش قرمزی، التهاب، یا تورم در ناحیه استعمال.
2. تشدید خارش یا درد.
3. بثورات جلدی یا کهیر در خارج از ناحیه درمان.

باید استفاده از کالامین را متوقف کرده و با پزشک مشورت کند.

د. مدیریت اثربخشی

• عدم بهبود: اگر وضعیت پوستی بیمار (خارش یا تحریک) پس از ۷ روز استفاده از کالامین بهبود نیافت یا بدتر شد، باید بیمار مصرف را قطع کرده و به پزشک مراجعه کند.
• کاربرد بالینی: عدم پاسخگویی به درمان ممکن است نشان‌دهنده یک تشخیص افتراقی دیگر (مانند عفونت‌های قارچی یا باکتریایی جدی‌تر) یا نیاز به درمان‌های موضعی یا سیستمیک قوی‌تر باشد.

ه. خطر خشک شدن بیش از حد پوست

• هشدار: به دلیل خاصیت قابض و خشک‌کنندگی کالامین، استفاده بیش از حد یا طولانی‌مدت می‌تواند منجر به خشکی شدید پوست شود.
• کاربرد بالینی: در صورت بروز خشکی شدید، می‌توان دفعات استفاده از کالامین را کاهش داد یا پس از خشک شدن ضایعات ترشح‌دار، از یک مرطوب‌کننده مناسب در نواحی غیر التهابی پوست استفاده کرد.

۲. مسمومیت(اوردوز) کالامین و درمان آن
کالامین به دلیل جذب سیستمیک بسیار کم، خطر مسمومیت از طریق جذب پوستی ندارد. اوردوز صرفاً به بلع تصادفی مقادیر زیاد اشاره دارد.

الف. علائم مسمومیت(اوردوز) ناشی از بلع 

سمیت پس از بلع کالامین (به دلیل وجود اکسید روی) معمولاً خفیف است، اما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• گوارشی: تهوع، استفراغ، درد شکمی، اسهال.
• سمیت آهن (نادر): اگر کالامین دارای غلظت بالایی از فریک اکسید باشد، به ندرت علائم مسمومیت با آهن (مانند تهوع شدید، استفراغ خونی، تاکی‌کاردی، افت فشار خون و آسیب کبدی) ممکن است رخ دهد، اما این اتفاق در فرمولاسیون‌های استاندارد کالامین بسیار بعید است.

ب. مدیریت و درمان مسمومیت(اوردوز)

مدیریت مسمومیت ناشی از بلع تصادفی کالامین عمدتاً حمایتی است:
حمایت حیاتی:

• ارزیابی راه هوایی، تنفس و گردش خون بیمار (ABC) ضروری است، اگرچه معمولاً نیازی به مداخله فوری نیست.

ارزیابی و کاهش جذب:

• شستشوی معده: به دلیل ریسک پایین سمیت و ماهیت ملایم علائم، شستشوی معده معمولاً توصیه نمی‌شود، مگر در صورت بلع مقادیر بسیار زیاد در مدت زمان کوتاه (کمتر از یک ساعت) و وجود علائم شدید.
• ذغال فعال: ذغال فعال در اتصال به ترکیبات معدنی مانند روی و آهن عملکرد ضعیفی دارد، بنابراین تجویز آن توصیه نمی‌شود.

درمان علامتی و حمایتی:

• کنترل تهوع و استفراغ: در صورت لزوم، داروهای ضد تهوع (مانند اندانسترون) تجویز می‌شود.
• جبران مایعات: به دلیل استفراغ یا اسهال، ممکن است نیاز به تجویز مایعات وریدی برای جلوگیری از کم‌آبی بدن و حفظ تعادل الکترولیتی باشد.

پایش ویژه:

• اگر بر اساس سابقه و نوع فرآورده، سوءظن قوی به مسمومیت با آهن وجود داشته باشد (که بسیار نادر است)، سطح آهن سرم باید اندازه‌گیری شده و در صورت لزوم، درمان با عوامل شلاته‌کننده آهن (مانند دفروکسامین) آغاز شود.

توصیه های دارویی کالامین

۱. توصیه‌های دارویی ویژه بیمار
پزشک یا داروساز باید نکات زیر را برای اطمینان از استفاده ایمن و مؤثر کالامین به بیمار آموزش دهند:

الف. نحوه مصرف و آماده‌سازی

• تکان دادن سوسپانسیون: بیمار باید حتماً قبل از هر بار مصرف، سوسپانسیون کالامین را به خوبی تکان دهد تا اجزای جامد (اکسید روی و فریک اکسید) که ته‌نشین شده‌اند، به صورت یکنواخت در مایع توزیع شوند.
• روش استعمال: دارو باید به صورت یک لایه نازک و یکنواخت توسط پنبه یا یک پارچه نرم تمیز بر روی ناحیه تحریک شده پوست اعمال شود. از مالش دادن شدید ناحیه خودداری شود.
• تعداد دفعات: می‌توان دارو را سه تا چهار بار در روز یا در صورت لزوم، تا زمانی که ضایعات خشک شوند و خارش کاهش یابد، استفاده کرد.
• خشک شدن: پس از استعمال، اجازه دهید دارو روی پوست خشک شود.

ب. نکات ایمنی و پرهیزها

• فقط برای استفاده خارجی: تأکید شود که کالامین صرفاً برای استعمال موضعی روی پوست است. بلعیدن آن ممنوع است.
• اجتناب از تماس با مخاط: از تماس دارو با چشم‌ها، بینی، دهان و سایر غشاهای مخاطی جداً خودداری شود. در صورت تماس با چشم، بلافاصله چشم را با آب فراوان شستشو دهند.
• بررسی حساسیت: بیمار باید به تغییراتی چون افزایش قرمزی، تورم یا تحریک پس از استفاده توجه کند و در صورت مشاهده هرگونه واکنش آلرژیک، مصرف را قطع و با پزشک تماس بگیرد.

ج. مدت زمان درمان

• عدم بهبود: اگر علائم پوستی (خارش یا التهاب) پس از ۷ روز مصرف کالامین بهبود نیافت یا بدتر شد، بیمار باید مصرف را متوقف کرده و برای ارزیابی مجدد و تشخیص‌های دیگر به پزشک مراجعه کند.

۲. توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
پزشکان باید در هنگام تجویز کالامین، به نکات کاربردی زیر توجه کنند:

الف. تأیید تشخیص و انتخاب فرمولاسیون

• تشخیص افتراقی: پیش از تجویز کالامین، پزشک باید مطمئن شود که تحریک پوستی ناشی از یک عفونت باکتریایی یا قارچی جدی‌تر نیست که نیازمند درمان سیستمیک باشد. کالامین یک درمان حمایتی و علامتی است، نه یک درمان علت‌شناختی برای عفونت‌های فعال.
• فرم سوسپانسیون در مقابل کرم/لوسیون: سوسپانسیون کالامین (مایع) بهترین خاصیت خشک‌کنندگی را برای ضایعات مرطوب (مانند ضایعات آبله مرغان یا پیچک سمی) دارد، در حالی که لوسیون یا کرم ممکن است در نواحی خشک‌تر پوست یا برای حفظ رطوبت پوست در شرایط دیگر ترجیح داده شوند.

ب. مدیریت در موارد خاص

• پوست بسیار خشک: در بیمارانی که پوست ذاتاً خشک دارند، اگر کالامین برای مدت طولانی استفاده شود و باعث خشکی بیش از حد شود، پزشک باید دفعات استفاده را محدود کند یا توصیه کند پس از خشک شدن ضایعات، از یک مرطوب‌کننده مناسب در نواحی اطراف استفاده شود.
• تعادل با سایر درمان‌ها: اگر بیمار همزمان از سایر داروهای موضعی (مانند کورتیکواستروئیدهای موضعی) استفاده می‌کند، باید به بیمار توصیه شود که کالامین و سایر داروها را با فاصله زمانی مناسب (مثلاً یک ساعت) استعمال کند تا لایه فیزیکی کالامین از جذب داروهای دیگر جلوگیری نکند.

ج. ملاحظات ایمنی

• عدم تداخلات سیستمیک: پزشک باید اطمینان داشته باشد که به دلیل عدم جذب سیستمیک کالامین، هیچ نگرانی بابت تداخل دارویی با داروهای خوراکی یا تزریقی بیمار وجود ندارد، که این یک مزیت ایمنی بزرگ برای بیمارانی است که داروهای متعددی مصرف می‌کنند.
• پایش طولانی‌مدت: اگرچه کالامین ایمن است، اگر بیمار به استفاده مداوم از آن نیاز دارد، پزشک باید علت اصلی خارش یا درماتیت را مجدداً ارزیابی کند، چرا که این دارو برای مدیریت مزمن شرایط پوستی طراحی نشده است.